Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

3 Ιουνίου 1943, ημέρα Πέμπτη

"Είχαμε πει από μέρες, πώς οι Ιταλοί θα άρχιζαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σ΄όλη τη περίμετρο του βουνού Οίτη.
Είναι 3 Ιουνίου 1943, ημέρα Πέμπτη. Γιορτή της Αναλήψεως.


΄Ορθιος παρακολουθούσα το τουφεκίδι. Μια οβίδα από πυροβόλο έσκασε λίγα μέτρα παρακάτω. Για μια στιγμή ακούω να με φωνάζουν.
Σ… έλα δω είναι απυρόβλητο. Πήγα. Κοντά είναι, πίσω από ένα μεγάλο ανάχωμα αυτοί που με φώναξαν. ΄Ηταν ο Π.Φ. και ο Γ.Κ. Ο μικρός Υπήρχε και άλλος με το ίδιο όνομα ο μεγάλος, πρώτα ξαδέλφια.
Από τη θέση που ήμουν, βλέπω μερικούς Ιταλούς στα ισώματα να φεύγουν. Τρέχοντας χωρίς να σκεφτώ βγαίνω από το ανάχωμα και σαν αστραπή τρέχω στον κατήφορο. Περνάω δύο ρέματα, περνάω και το ποτάμι του χωριού και ανεβαίνω στις Γούβες εκεί που είχαν παραταχθεί οι αντάρτες. Δεν βρήκα κανένα, κατεβαίνω και φτάνω στα Γεμ…. χωράφια που είναι ακριβώς πάνω από τη γέφυρα του ρέματος στους αχερώνες. Εκεί βρήκα τον Π.Κ. που δοκίμαζε ένα Ιταλικο όπλο.


Η μάχη ήταν στο αποκορύφωμα της. ΄Ολμοι κανόνια πολυβόλα και λιανοντούφεκα να γίνεται χαλασμός κόσμου. Εγώ που πήγαινα, ούτε ήξερα. Παναγιώτη του λέω θέλω όπλο. Εχει πολλά στο ποτάμι μου λέει Στο ποτάμι γίνεται η μεγάλη μάχη. Τι με νοιάζει εμένα, εγώ το χαβά μου, πάω για όπλο, κατεβαίνω στο ποτάμι, είναι πολλοί ακροβολισμένοι χωριανοί. Βλέπω μπροστά μου ένα Ιταλό τραυματία, του παίρνω το όπλο, μια αραβίδα και τις φυσιγγιοθήκες, τις περνάω στη πλάτη μου και κείνη την ώρα μου λέει ένας αντάρτης: Θα καλύψεις αυτό το μονοπάτι. Να καλύψεις όλα τα τμήματα που είναι στο ρέμα.

Να καλύψω ναι να ρίξω πώς; Για πρώτη φορά πιάνω όπλο στα χέρια μου εκτός από το περίστροφο που είχα ρίξει δύο ή τρεις σφαίρες. Και όμως ό,τι κουνιόταν στο μονοπάτι εγώ έριχνα όχι μία δύο σφαίρες αλλά έριξα πολλές σφαίρες, αφού χάλασα πέντε δεσμίδες. Δεν ξέρω αν σκότωσα ή τραυμάτισα κάποιον ή κάποιους Ιταλούς. Εκείνο που αργότερα έμαθα ήταν ότι η προσφορά μου στη μάχη ήταν σημαντική. Στο σημείο που με έβαλαν να έχω ήταν η διάβαση που κατέβαιναν οι Ιταλοί για τη ρεματιά και χτυπούσαν από τα πλάγια τους αντάρτες που μάχονταν στο ρέμα.



Την ώρα που η μάχη ήταν στο ζενίθ ακούσαμε ελληνική σάλπιγγα στα πλάγια. Η πλατεία είναι από τα βόρεια του αυχένα αετός και την τέμνει ο δρόμος που πάει στο χωριό, σ΄αυτό το δρόμο είναι οι Ιταλοί. Και από τα μετόπισθεν των Ιταλών και την πολεμική ιαχή της Αλβανίας (αέρα). Αυτό ήταν, έφτασαν ενισχύσεις με επικεφαλής τον Νικηφόρο. Εδώ η μάχη τελείωσε, οι Ιταλοί όπου φύγει φύγει. Πιάσαμε 70 αιχμαλώτους και κάπου είκοσι τραυματίες. ΄Οσο για σκοτωμένους κανείς δεν έμαθε ποτέ πόσοι ήταν.

΄Ολη τη νύχτα κουβαλούσαμε πολεμικό υλικό. Είχαν κατέβει οι χωριανοί με τα μουλάρια τους και κουβαλούσαν. Και την επομένη μέρα το κουβάλημα συνεχίστηκε. Είχε κατέβει και ο Μ., ο αδελφός μου με το μουλάρι και κουβαλούσε πολεμοφόδια.

Η μάχη άρχισε πρόωρα από λάθος παράταξης των ανταρτών που δεν είχαν υπολογίσει την πλαγιοφυλακή. Μια τέτοια πέρασε το ρέμα από τους αχερώνες και ανέβαινε πάνω από το δρόμο. Για να περπατά πλάγια και σε απόσταση του κυρίου όγκου των ιταλικών στρατιωτών. Η πλαγιοφυλακή αποτελείτο από έναν ανθυπολοχαγό και τρεις στρατιώτες. ΄Επεσαν απάνω σ΄ένα αντάρτη πολυβολητή που ήταν ακροβολισμένος πίσω από μια μεγάλη πέτρα.
Ο ανθυπολοχαγός έκανε τον ψύχραιμο και έλεγε μισά ιταλικά μισά ελληνικά (ελα μαλαντρίνο) και να που δεν χρειάστηκε να περιμένει τον Μαλαντρίνο γιατί ήταν εκεί πίσω από τη πέτρα και με μιά ριπή του πολυβόλου τους έκοψε το νήμα της ζωής για πάντα και των τεσσάρων.
΄Ετσι το μακελειό άρχισε, οι Ιταλοί ήταν ένα τάγμα (1100) άντρες και οι αντάρτες και χωριανοί κοντά στους εκατόν πενήντα. Σκόρπισαν οι Ιταλοί, παράτησαν όλο τους τον οπλισμό τον όποιον μετέφεραν και οι χωριανοί με τα μουλάρια τους που κατέβηκαν το βράδυ από το βουνό όταν έμαθαν τη νίκη των ανταρτών, τα πήραν.

Εμένα μου ανέθεσαν να κουβαλάω αιχμαλώτους και τραυματίες Ιταλούς στο χωριό. Από τον τραυματία Ιταλό που πήρα το όπλο μου φώναζε (άκουα άκουα) ήξερα τι μου ζητούσε. Νερό. Γιατί τόσο καιρό δούλεψα στο ΣΕΚ με τους Ιταλούς. Εμένα το όπλο με ενδιέφερε και όχι ο Ιταλός που δίψαγε. Βρήκα άλλο σκοτωμένο και του πήρα το μπουφάν και τον γηλαιό, σκέφτηκα ότι θα είχε αξίας πράγματα αλλά ήταν νοσοκόμος και είχε επιδέσμους και γάζες. Στο σακίδιό του είχε ένα ξυράφι και μια χειρουργική λαβίδα. Αυτά πήρα και η λαβίδα αργότερα χρειάστηκε. Τα υπόλοιπα τα έδωσα στη Β.Α. που περιποιούταν τους τραυματίες. Ναι πήρα και ένα παγούρι και μια καραβάνα.

Την επομένη συγκεντρωθήκαμε στο Κεφαλάρι του χωριού και μετρηθήκαμε. Είχαμε ένα τραυματία βαριά και ένα σκοτωμένο τον Π.Η.
Πάνω από το πεδίο της μάχης στην πλαγιά και σε μια βραχώδη περιοχή είχαν οχυρωθεί καμιά εξηνταριά Ιταλοί. Εκεί πήγε ο Π. με δυο αντάρτες και σκοτώθηκαν. Εκεί έμειναν όλη την νύχτα οχυρωμένοι και όλο το πρωϊ και όταν εμείς είμαστε στο Κεφαλάρι βλέπαμε πώς έφευγαν για το χωριό Σ.

Ξεκινήσαμε και φεύγαμε για το Μ.Λ. πήραμε και τον τραυματία μαζί μας. Στα μάρμαρα στο θυσιαστήριο του Ηρακλή συναντήσαμε καραβάνι χωριανών μας που πήγαιναν για καταβόθρες και από κει στο Σ.


΄Οταν εμείς φύγαμε, οι Ιταλοί το απόγευμα βομβάρδισαν το χωριό.
Σκοτώθηκαν μιά γριά η Α. και ο Λ.Κ. κρεμάστηκε στο Ιερό της Εκκλησίας και καταστράφηκε μια γωνιά από το σπίτι του Μπαρμπαντρέα. Το απόγευμα περάσαμε το Μ.Λ.


Εμείς οι χωριανοί πήγαμε στο χωριό Δ. και εγκατασταθήκαμε για πολλές μέρες. Μετά από δύο μέρες έφτασε στο χωριό ένα σύνταγμα Ιταλοί με πλήρη αεροπορική κάλυψη. Δεν πείραξαν ούτε ένα σπίτι που θάπρεπε να κάψουν όλο το χωριό.
Προχώρησαν και έφτασαν στον αυχένα Ξεροβούνι.-Καταβόθρες - Μάρμαρα – Τσικλέρι - Αγ. Τριάδα. Εκεί οχυρώθηκαν και κάθησαν λίγες μέρες. Τότε σκοτώθηκε και το παιδί του Κ.Κ. στο Μ. και το μάθαμε την επομένη και ο πατέρας του που ήταν μαζί μας στη Δ.


Μετά από λίγες μέρες φύγαμε από τη Δ. κι΄εγώ πήγα και βρήκα τους δικούς μου στο Τ. Είναι πίσω από τις Καταβόθρες, τους είδα και έφυγα μαζί με τους υπόλοιπους εφεδροελασίτες και πήγαμε προς τα Μ. βόρεια. Οι Ιταλοί έφυγαν και οι οικογένειες κατέβηκαν στο χωριό και στις δουλειές τους στα χωράφια. Στην Ιταλία μάθαμε πώς στις 25 Ιουλίου αιχμαλώτισαν τον Μουσολίνι και ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ο στρατάρχης Μπατόλιο.

Εγώ κατέβηκα λίγες μέρες αργότερα στο χωριό δέν βρήκα κανένα στο σπίτι και πήγα στο χωράφι στους αχερώνες. Εκεί που έγινε πριν από λίγες ημέρες η μάχη. Είχαμε το κτήμα. Εκεί βρήκα τον ανήμπορο πατέρα ξαπλωμένο. Μόλις με είδε μου λέει: ΄Αντε παιδί μου. Τα σπαρτά θα ξεραθούν θα πεινάσουμε φέτος….


Οι Ιταλοί ήταν οι τελευταίοι που ήρθαν στο χωριό μας γιατί συνθηκολόγησαν με τους συμμάχους και έφυγαν από την Ελλάδα. Αν έφευγαν και δεν τους σκότωναν οι Γερμανοί που τους θεωρούσαν προδότες. Τώρα μας έμειναν μόνο οι Γερμανοί που στο χωριό μας δεν ήρθαν ποτέ. Στο τόπο της μάχης έχει στηθεί (Ηρώο)."


Το παραπάνω αποτελεί τμήμα ημερολογίου.
Αποτελεί προσωπική εμπειρία και καταγραφή της ημέρας εκείνης.
Παρακαλώ , να το σεβαστείτε.


Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Ίκαρος

Ο Ίκαρος αγνόησε τις φωνές του πατέρα του.
Γνώριζε ο Δαίδαλος. Αλλά ο Ίκαρος μέθυσε.
Τα φτερά που απλώνονταν πίσω του δεν ήταν κολλημένα με κερί.
Δεν ήταν στερεωμένα με ιμάντες στο κορμί του.
Ήταν φυτρωμένα στην πλάτη του. Και η στιγμή εκείνη, η συγκεκριμένη , ήταν όλα.
Όλα όσα είχε ζήσει και ποθήσει.
Όλα όσα θα ζούσε και θα ποθούσε.
Ήταν ολόκληρος.
Η στιγμή, η στιγμή του, απλώθηκε στο άπειρο και στάθηκε, πάγωσε.
Κάτω το γαλάζιο, απέραντο.

Πάνω το φως, τύφλωνε.
Ύψωσε όχι μόνο τη ματιά, μα τη ψυχή του ολόκληρη.
Μαγνητίστηκε από αυτό το φως.

Το πόθησε, όσο τίποτα άλλο στο κόσμο.
Ελεύθερος, εκεί ψηλά, τα φτερά πήραν άλλη κλίση, μόνα τους.
Τώρα πια είχαν ριζώσει στη ψυχή του.


"Δεν θέλω τίποτε άλλο. Δεν αξίζει τίποτε άλλο. Αυτό είναι το απόλυτο.

Δεν χρειάζομαι τίποτε λιγότερο.
Αξίζει να πεθαίνεις μια στιγμή που είσαι πλήρης.

Υπερπλήρης."

Και υψώθηκε…



Ακούω Vanessa Mae
http://www.youtube.com/watch?v=JqkFgeBFTWU

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Ότι εύχεσαι


Έχεις δικαίωμα για τρείς ευχές, και εγώ θα στις εκπληρώσω. Τρείς μόνο, γι’ αυτό πρόσεχε τι θα ευχηθείς, όρθωσε το τζίνι τον όγκο του πάνω από τα μάτια του Αλαντίν. Τρείς μόνο…χαμήλωσε τα μάτια αυτός, αγκαλιά με το λυχνάρι. Τι να πρωτοευχηθώ…

Τα παραμύθια έχουν στην καρδιά τους κρυμμένους μύθους, και οι μύθοι αγκαλιάζουν αλήθειες. Πράγματα υπαρκτά που ρέουν παράλληλα με τις ζωές μας, τόσο αλληλένδετα δεμένα που γίνονται πια αφανή. Όπως το οξυγόνο που αναπνέουμε.

Ευχές στα αστέρια που πέφτουν,



ευχές και στα τάματα,



ευχές στο τσούγκρισμα των ποτηριών στο τραπέζι,
ευχές στα νομίσματα που πετάμε σε γούρνες και πηγάδια μαγικά,


ευχές για το πρώτο κλάμα της νέας ζωής που θα γεννηθεί,


ευχές κι΄όταν αποχωρήσει.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το σύμπαν και η δημιουργία του και ότι περιέχει, είναι αποτέλεσμα μιας ευχής.



Η ευχή είναι ο ανθρώπινος τρόπος να προσπαθεί να χειραγωγεί το πεπρωμένο.

(περί μοίρας και πεπρωμένου έχουμε μιλήσει στο blog της faraona)

Δεν είναι οι άνθρωποι πολλές φορές που συνομιλούν, πίσω από τα blog, αλλά αυτά τα ίδια, οργανωμένα μόνα τους σε αυτόνομες προσωπικότητες που αποτελούν και δεν αποτελούν δείκτη του ανθρώπου που πατά τα πλήκτρα.

Κάπως έτσι προέκυψαν τα παρακάτω σχόλια στο ποστ «Προσωπική εμπειρία» που έτυχε να αναρτηθεί στο blog μου….Ο Κωνσταντίνος συναίνεσε, στο να κάνω το σχόλιό του πόστ . Δεν ήθελα να χαθεί στα σχόλια. Ήθελα να του δοθεί η ευκαιρία, ή έστω να αποτελέσει αφορμή για μια συζήτηση.

mrs smith

Προσωπικά θεωρώ, ότι ο φόβος λειτουργεί όπως η ευχή.
Είναι η σκοτεινή πλευρά της. Όπως η ολόψυχη ευχή έχει την δύναμη να έλκει, έτσι και ο φόβος δυστυχώς, έλκει, αυτό ακριβώς που φοβόμαστε.
Η διαφορά στην ένταση είναι ότι η ευχή έχει αρκετή δόση λογικής μέσα της. Ο φόβος όχι. Γι’ αυτό και εκτινάσσεται ολόψυχα...
Το υποθετικό φάρμακο θα το ονομάσω λογική μαζί με ίση δόση θετικής αντίληψης των πραγμάτων.

κωνσταντίνος
Η ευχή είναι ποιο ισχυρή επειδή κρύβει μέσα της την ολόψυχη επιθυμία.

Είναι πάντα απόλυτα θετική ως προς το επιθυμητό και για αυτό υλοποιείτε.
Αντίθετα ο φόβος είναι δυνάστης,μια αθέλητη ευχή,δεν μπορεί να έχει τη δύναμη της ευχής γιατί λειτουργεί καταναγκαστικά.Είναι αδύνατον ο άνθρωπος να ευχηθεί το κακό του. Εκπληρώνεται απλά για να δικαιωθεί το συναίσθημα.
Για αυτό ας προσέξουμε τις εγκλωβισμένες φοβισμένες σκέψεις μας που τις καταχωνιάζουμε κάπου καταπιεζόμενες.
Αυτές είναι που θα φέρουν στη ζωή μας το ανεπιθύμητο...ας τις αφήσουμε να δραπετεύσουν ενεργειακά προς το άπειρο...γιατί αν τις εγκλωβίσουμε στην ψυχή μας θα υλοποιηθούν .
Σκέψου αυτό που θέλεις εσύ να σκέφτεσαι και όχι βάση των συνθηκών, παραστάσεων, γεγονότων η των συναισθημάτων σου .Αυτό είναι το μότο!Μπορείς να σκέφτεσαι ευτυχία, αφθονία, χαρά,όταν όλα γκρεμίζονται γύρω σου?
Χα,εκεί σε θέλω κάβουρα...να περπατάς ανάποδα !
Δύσκολο ε...Ναι, είναι δύσκολο ,θέλει πολύ δύναμη, όταν λέμε όμως αυτός έχει τη μοίρα στα χέρια του αυτό ακριβώς εννοούμε!
Αυτός κατευθύνει τη ζωή του εκεί που αυτός θέλει ακριβώς επειδή σκέφτεται αυτό που θέλει.



Το blog του κωνσταντίνου είναι : http://triala.blogspot.com/

Το blog της faraona είναι : http://pharaona2.blogspot.com/2008/10/m.html

Το ποστ "Προσωπική εμπειρία" είναι : http://agnostinisos.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html

Η φωτογραφία με τα τάματα προέρχεται από blog φίλης. Είχαμε και οι δύο δεί την έκθεση στην Νάξο αλλά εγώ δεν είχα φωτογραφήσει την συγκεκριμένη προθήκη και έτσι της την ζήτησα τότε. Την χρησιμοποίησα χωρίς να την ρωτήσω πριν. Δικαίως με αποκάλεσε κλεφτρόνι:)
Σου ζητώ συγνώμη και δημοσίως μπιζελάκι μου. Τα λάθη τα διορθώνω. https://theprincessonthepea.wordpress.com/

Ακούω Μυθωδία και Βαγγέλη Παπαθανασίου http://www.youtube.com/watch?v=u8A74zrvLH4


Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

The piano


Ακούω


" Comptine d' un autre ete "

Yann Tiersen

και

βλέπω