Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΕΥΓΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΕΥΓΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008

Run



Θάθελα να μπορούσα

τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Για μια στιγμή
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Για λίγο τόσο
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Μάγισσα να είμαι
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Να σε παγώσω
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Να σταθείς ακίνητος
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Να ησυχάσω από τη βουή του κόσμου
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Να ακούσω μια άλλη φωνή
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Που ψιθυρίζει μέσα μου
τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε
Χρόνε


Στρίβω ένα τσιγάρο.
Αργά...




Ακούω Time από Pink Floyd φυσικά.... http://www.youtube.com/watch?v=ntm1YfehK7U&feature=related


Και ένα remix από την ταινία Run Lola Run .... http://www.youtube.com/watch?v=NobcCK5bv5w&feature=related


Η εικόνα είναι της Kinuko Y. Craft http://www.kycraft.com/

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008

Ίκαρος

Ο Ίκαρος αγνόησε τις φωνές του πατέρα του.
Γνώριζε ο Δαίδαλος. Αλλά ο Ίκαρος μέθυσε.
Τα φτερά που απλώνονταν πίσω του δεν ήταν κολλημένα με κερί.
Δεν ήταν στερεωμένα με ιμάντες στο κορμί του.
Ήταν φυτρωμένα στην πλάτη του. Και η στιγμή εκείνη, η συγκεκριμένη , ήταν όλα.
Όλα όσα είχε ζήσει και ποθήσει.
Όλα όσα θα ζούσε και θα ποθούσε.
Ήταν ολόκληρος.
Η στιγμή, η στιγμή του, απλώθηκε στο άπειρο και στάθηκε, πάγωσε.
Κάτω το γαλάζιο, απέραντο.

Πάνω το φως, τύφλωνε.
Ύψωσε όχι μόνο τη ματιά, μα τη ψυχή του ολόκληρη.
Μαγνητίστηκε από αυτό το φως.

Το πόθησε, όσο τίποτα άλλο στο κόσμο.
Ελεύθερος, εκεί ψηλά, τα φτερά πήραν άλλη κλίση, μόνα τους.
Τώρα πια είχαν ριζώσει στη ψυχή του.


"Δεν θέλω τίποτε άλλο. Δεν αξίζει τίποτε άλλο. Αυτό είναι το απόλυτο.

Δεν χρειάζομαι τίποτε λιγότερο.
Αξίζει να πεθαίνεις μια στιγμή που είσαι πλήρης.

Υπερπλήρης."

Και υψώθηκε…



Ακούω Vanessa Mae
http://www.youtube.com/watch?v=JqkFgeBFTWU

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008

Παρενθετικά





Τα πρωτοβρόχια με βρήκαν στη Λίμνη Ευβοίας.
Τυλίχθηκε όλο το τοπίο σε αποχρώσεις του γκρί και γκριζογάλανου . Μόνο το κόκκινο και το φούξια της μπουκαμβίλιας επέμενε πανηγυρικά να θυμίζει… «Το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ!»

Και είναι.
Κι’ ας άλλαξαν οι λίστες από το «τι θα πάρουμε μαζί μας» σε «δουλειές Σεπτεμβρίου». Κι’ ας τελείωσαν οι περιβόητες διακοπές. Η τσάντα της θάλασσας φορτωμένη με μαγιώ , πετσέτες , αντιηλιακά και νεροπίστολα μου κλείνει το μάτι.



Και η mrs Smith?
Τι έκανε όλο αυτό τον καιρό αυτή η mrs?
Θα σας πω....
Με άφησε δηλαδή να μιλήσω έτσι για μια φορά. Βλέπετε , αυτή γράφει, όχι εγώ. Εγώ, αυτήν την εποχή προσπαθώ να φτιάξω το παιδικό δωμάτιο του γιού μου.


Η mrs smith όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Μια ημέρα θα μου την διηγηθεί. Προς το παρόν χαμογελά μόνο όταν τη ρωτώ.

Δεν την πολυσυμπαθώ. Το ξέρει αλλά δεν την νοιάζει. Το μόνο που θέλει είναι να την αφήνω ήσυχη να γράφει ότι θέλει. Αλλά εγώ την εκδικούμαι. Δεν την αφήνω. Μπορώ ακόμη να το κάνω, αν και δεν ξέρω για πόσο ακόμη...

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, το ευχαριστήθηκα.




Την πήγα – γιατί όπως καταλαβαίνετε δεν μπορεί να πάει πουθενά μόνη, όχι ότι ήθελα να είναι μαζί μου…- την πήγα λοιπόν σε μια περιοχή όπου δεν είχε πρόσβαση σε κανένα πληκτρολόγιο, σε καμία οθόνη. Σύνδεση μηδέν. Απούσα.



Απολάμβανα το στερητικό της σύνδρομο ενώ έκανα βουτιές στη θάλασσα.
Αυτή, φωτογράφιζε και σκεφτόταν αναρτήσεις.



Μα πόσο χαιρόμουν να την βλέπω έτσι! Μέχρι και το γέλιο της έχασε. Είχε μόνιμα ένα απλανές βλέμμα ενώ εγώ απολάμβανα οτιδήποτε παρέμπεπε σε μεζέ έστω και εάν έκανα ακροβατικά με το πιρούνι στο χέρι.



Το καλύτερο ήταν όταν με απορροφούσε η ομορφιά της φύσης , τα χρώματα και οι ήχοι της χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Αυτό το κενό δεν το άντεχε. Άρπαζε την φωτογραφική μηχανή και εξαφανιζόταν. Μετά επέμενε να μου δείχνει τις σαχλαμάρες που είχε αποτυπώσει.






Για μερικές ημέρες την ανάγκασα να διαβάσει ένα ανούσιο βιβλίο που μου είχαν δανείσει. Αυτό ούτε εγώ το ευχαριστήθηκα. Απορώ γιατί η Νάσιουτζικ πουλάει. Έβαλε και ένα πιασάρικο τίτλο στο ιλουστρασιόν εξώφυλλο … «Μύκονος μπλουζ» και γέμισε τις σελίδες με χαζομάρες. Άποψη και των δυό μας αυτή. Εκεί μόνο συμφωνήσαμε !

Το χειρότερό της ήταν το βράδυ. Όταν έκλεινα τα μάτια. Τότε της αρέσει να έρχεται και να με βασανίζει. Ήμουν όμως τόσο κουρασμένη από τον ήλιο και τη θάλασσα, τις βόλτες και τα παιχνίδια που της ξέφευγα. Ίππευα τα όνειρά μου και εκείνα σπλαχνικά με πήγαιναν σε τόπους μαγικούς, όλο χρώματα.
Τι έκανε εκείνη τις ώρες αυτές , δεν γνωρίζω. Κάθε πρωϊνό την ξανάβρισκα μέσα στα νεύρα, σκυθρωπή ενώ εγώ απολάμβανα το πρωϊνό μου και απανωτούς καφέδες.


Μια ημέρα περάσαμε έξω από ένα internet café.
Τι απόλαυση μου πρόσφερε !!!! Έλαμψαν τα μάτια της, με ικέτευε, μου έταζε…
Λίγο, μου έλεγε, μια ματιά μόνο… να δω τι κάνουν. Εγώ, όμως ήπια τον καφέ μου παρέα με τις βάρκες και τους γλάρους.




Τώρα επέστρεψε. Και εγώ φυσικά.



Μόλις βρέθηκε μπροστά στο «ρημάδι».... πάτησε το κουμπί…


Υ.Γ.Καλό Φθινόπωρο να έχουμε...και μην ακούσω τίποτα ακόμη για Χειμώνες.

Από Νοέμβρη αυτά :))))

Δευτέρα 14 Ιουλίου 2008

Ιρεκούσσα




….Εισήλθαμε κατόπιν πορείας ολονυκτίου εις το Αρχιπέλαγος με κατεύθυνσιν νότιον νοτιοανατολικήν, πλέοντες εις απόστασιν ασφαλείας λεύγας δύο εκ Μαλβασίας, κτήσεως Ενετικής, και τω παρόντι φιλικώς διακειμένης προς ημάς.
Αναζητώντες μετά του κατεπάνω την ακριβήν θέσιν της νήσου Ιρεκούσσης επί του χάρτου όστις είχεν περιέλθη εις ημάς τη ευεγερσία του σεβασμιωτάτου καρδιναλίου Βησσαρίωνος, ότε διατελούσε ο παμμακάριστος εν ζωή, ηκροάσθημεν φωνήν εκ του καταστρώματος καλούσα ίνα εξέλθωμεν πάραυτα προς παρατήρησιν φαινομένου τινός.
Βία εξελθώντες μεθ’ άπαντος του πληρώματος εξεπλάγημεν ορόμενοι εν μέσω νυκτός φώτα τρία ιπτάμενα εν τω ουρανώ. Η νυξ ήτο ασέληνος διάστικτος δε αστέρων, οίτινες κεκάλυπτον τον ουράνιον θόλον ως αδάμαντες απαστράπτοντες. Τα φώτα εκινούντο αργώς εν μέσω των αστέρων, το εν χρώματος πορφυρού, το δεύτερον ερυθρού, το τρίτον δε ωχρού.
Οι μαρινάριοι ονομάζουσιν το μυστήριον φώτα του Αγίου Ηλία, παρομοιάζοντες τούτον μετά του πυρίνου άρματος μεθ’ ού ο προφήτης ανελήφθη εν τοις ουρανοίς. Εις εμέ ενεφάνησαν μάλλον ως πνεύματα αγγέλων, οίτινες κατελθόντες ευσπλαχνικώς προς βοήθειαν ημών εκ του θείου θρόνου του Κυρίου, κατεδείκνυον την θαλασσίαν οδόν προς την νήσον του προορισμού ημών.
Αι διαταγαί του άρχοντός μου ρηταί όπως έλθω εις επαφήν με κύριον της νήσου, Λαόνικον Καντζήν, και αποσπάσω υπ’ αυτού βιβλίον του θεοπνεύστου διδασκάλου του, του Φιλοσόφου, φέρον τον τίτλον «Ατλαντίς», επιστρέψω δε τούτο το ταχύτερον δυνατόν εις Φιρέντζε.
Ωσεί αγγέλων πύριναι ρομφαίαι τα φωτεινά σημεία διέγραψον εν τω ουρανώ την υπόσχεσίν των ότι η μυστική αποστολή μου, καίτοι επικίνδυνος τω φόβω Αλγερινών τε και Βερβέρων, μεθ’ ευλογίας του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και της ημετέρας Εκκλησίας, θέλει στεφή από επιτυχίαν….


(Απόσπασμα από το χρονικό του Ερνέστο Μαλιπιέρο,
Ειδικού απεσταλμένου του Λορέντζο του Μεγαλοπρεπή
στο Αιγαίο, εν έτει 1474.)

Έτσι εισάγει τον αναγνώστη ο Γιώργος Ζαρκαδάκης στο μυθιστόρημά του «Αρχιπελάγους Πολιτεία» (εκδόσεις Κέδρος)

και κάπως έτσι...θα σας ευχηθώ
καλό καλοκαίρι
μέχρι τα πρωτοβρόχια να έρθουν...