Requiem for a Dream

Θέλω την Άνοιξή μου ΤΩΡΑ!

και θέλω να ακούσω αυτό...

http://www.youtube.com/watch?v=kE2oSRFbEAQ&feature=related

Ορειβασίες

Πως κατακτάς μια κορυφή ;
Μα, με μία φράση. «Εγώ, εκεί θα ανέβω».




Η 20χρονη ΄Ολια Κοντογιάννη και ο 18χρονος Γιώργος Ράϊος είναι οι νεώτεροι Έλληνες ορειβάτες που ανέβηκαν στα 6.962 μέτρα.
Τόπος : Ακονκάγκουα – Αργεντινή – Ν.Αμερική
Προπονητής : Νίκος Μαγγίτσης / η ψυχή τους

http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20080128&nid=7298595&sn=&spid=876




Πως νικάς τον θάνατο ;
Δεν τον νικάς. Απλώς μάχεσαι αξιοπρεπώς.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος υπέκυψε εχθές τα ξημερώματα μετά από την μάχη που έδωσε με την αρρώστια που έτρωγε το κορμί του.
Τόπος : Ψυχικό, κατοικία Αρχιεπισκόπου
Προπονητής : η ψυχή του

http://www.tanea.gr/ColumnCategory.aspx?d=20080129&nid=7315851&sn=&spid=876

Πως νικάς την επιθυμία ;
Δεν θέλεις να την νικήσεις.
Αφήνεσαι να νικηθείς έστω και στο παρά-πέντε.

Ο Rob Reiner σκηνοθετεί τον Jack Nicholson και τον Morgan Freeman σε μια ενδιαφέρουσα και ανάλαφρη ανάγνωση μιας τραγωδίας που αποδεικνύει ότι δεν είανι ποτέ πολύ αργά να ζήσεις τη ζωή στα άκρα …έως την κορυφή των Ιμαλαϊων.
Τόπος : Η ζωή
Προπονητής : η ψυχή τους

http://news.pathfinder.gr/culture/movies/453156.html

Πως κατακτάς την ψυχική ενότητα ;
Αφήνεις τα κομμάτια της ψυχής σου να γίνουν ένα στους δρόμους της μουσικής.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μας ταξιδεύουν σε στίχους του δεύτερου, από 25 Ιανουαρίου.
Τόπος : Polis Theater, Πέτρου Ράλλη 18, τηλ. 210 3476316
Προπονητής : η ψυχή τους.

http://www.athinorama.gr/articles/default.aspx?i=1633&c=thema
http://www.polistheater.gr/Page.aspx?newsID=77&lang=gr

Δεν μπορείς να κατακτάς χωρίς να κατακτηθείς.

Θυμάσαι ;

Θυμάσαι?
Είμασταν παιδιά τότε.
Το πρώτο τσιγάρο, σαντρέ άφιλτρο. Ακόμη θυμάμαι τη γεύση του. Στην παιδική χαρά, κούνιες τις λέγαμε, πίσω από τo σχολείο, κάτω από τον Πλάτανο.
Τα θυμάσαι τα Πλατάνια ? Πανέμορφα δένδρα. Πλατιά σαν αγκαλιά, και δροσάτα. Ξαπλώναμε στη σκιά του, πάνω στις φτέρες τα απογεύματα και παρακολουθούσαμε τον χορό των βατραχιών στο ρυάκι. Το βουνό πίσω μας , έκρυβε όλους τους πόθους και τα μυστήρια της ζωής. Γι’ αυτά συζητούσαμε τότε. Τόσο σοβαρά. Βλέπεις στην εφηβεία όλα σοβαρά είναι. Δεν είναι όπως τώρα, που μεγαλώσαμε... γελοία.

Με είχε πιάσει βήχας, θυμάσαι, βήχας και γέλιο. Μα το περίπτερο εκεί δεν είχε κι’άλλα τσιγάρα. Όλοι αυτά κάπνιζαν και malboro.
Αλλά κι’ ο αέρας ήταν διαφορετικός εκεί? Όλο φρεσκάδα και αρώματα. Όχι όπως εδώ, τώρα, που βρωμοκοπά...

Όταν κατέβαινε από το βουνό η ομίχλη, γελούσαμε και παίζαμε σα παιδιά. Μα παιδιά είμασταν. Εμείς νομίζαμε ότι είχαμε μεγαλώσει. Βιαζόμασταν βλέπεις. Είχε τόσο ενδιαφέρον η ζωή των μεγάλων. Τόσα μυστήρια να λύσουμε. Τόσο άγνωστο που περίμενε εμάς να το ανακαλύψουμε.
Πάρε με ένα τηλέφωνο να σε ρωτήσω. Να σε ρωτήσω τι ανακάλυψες τόσα χρόνια. Να σε ρωτήσω αν τουλάχιστον σε ανακάλυψες.

Θυμάσαι που παίζαμε τα φαντάσματα?
Ορμούσαμε μέσα από τις ομίχλες και τρομάζαμε ο ένας τον άλλο.
Ήταν και εκείνος εκεί, κάποιο καλοκαίρι. Λίγο μεγαλύτερος, όχι πολύ. Για εμάς όμως τότε ήταν ο μεγάλος ξάδελφος.
Του είπες γειά? Έφυγε ξέρεις πριν λίγες ημέρες. Την ημέρα που ήρθε σ’ αυτή τη ζωή, εκείνη διάλεξε να φύγει. Στο ίδιο μέρος. Το αγαπημένο. Με τις γνωστές τις μυρωδιές.
Μα εκεί ήσουν. Σε είδα. Τι λέω…

Θυμάσαι?
Τότε που όλοι με ένα σακίδιο στη πλάτη ανεβαίναμε για την κορφή του βουνού. Μας είχε πιαστεί η ανάσα από τον ανήφορο. Στήσαμε και σημαία. Και μετά ξαπλώσαμε κάτω από τα έλατα και η γη μας δέχθηκε απαλή και γεμάτη τραγούδι. Όμορφη μέρα εκείνη. Κάπου έχω κάτι φωτογραφίες. Θα έχουν κιτρινίσει τώρα.

Αναρωτιέμαι τι του έλεγε μιάμιση ώρα η γυναίκα του. Τι του ψυθίριζε στο αυτί. Είχε και παύσεις σα να άκουγε. Είχε αργήσει και ο παπάς. Τι να έλεγαν άραγε?

Θυμάσαι τότε που κάναμε τσουλήθρα στη πλαγιά με το κοκκινόχωμα? Τι γέλια !!!
Γυρίσαμε όλοι μέσα στο χώμα. Παλιό το σπίτι. Δεν είχε ανέσεις.
Α!!! έχεις άδικο, το μπάνιο στη σκάφη είναι παρακαταθήκη . Μοναδικό βίωμα. Ήταν υπέροχη ημέρα. Και μετά θυμάσαι, φάγαμε ψωμί ζυμωτό από τον φούρνο δίπλα, ψωμί από κτιστό φούρνο με ξύλα. Και φέτα. Έχεις ξαναφάει τέτοιο ψωμί? Μόνο εκεί γευτήκαμε την γεύση των προγόνων μας...

Μα που είσαι?
Πάρε με ένα τηλέφωνο να πάμε να πιούμε ένα κρασί να τα πούμε.
Σε πεθύμησα αδελφέ μου...
Γιατί χανόμαστε έτσι στους κύκλους της ζωής…?

Προσεχώς ...

Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ΄ έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.


Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται στον αγέρα· κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες· και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.


Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - ΑΣΚΗΤΙΚΗ

Ρόρρης στη Μέδουσα

Μπλέ Αλεξάνδρα - εκτίθεται

(ο πίνακας που θα ήθελα να αγοράσω).

Κατέβηκα τα σκαλοπάτια της Αίθουσας Τέχνης Μέδουσα, στη Ξενοκράτους 7 στο Κολωνάκι.
Ημιυπόγειο.
Χώρος μικρός. Που πλατύνεται όμως , ξεφεύγει και εισχωρεί στο εργαστήριο του Γιώργου Ρόρρη, μέσα από τους πίνακες του.
Γυναίκες.
Γυναικεία κορμιά, χωρίς κανένα ίχνος κοινωνικής ένδειξης πάνω τους.
Γυναικεία κορμιά γυμνά, τοποθετημένα μέσα σε ένα τραχύ περιβάλλον, με ξεφτισμένους και απροσδιορίστου χρώματος τοίχους, φθαρμένα έπιπλα, παλιά, πατώματα πολυκαιρισμένα.
Γυναίκες φθαρτές, απαλές, πλήρως εκτιθέμενες στο βλέμμα , μαλακές, οικείες, τρωτές, ατελείς, ρευστές.
Συνομιλούν με τον θεατή, μέσα από τα εκφραστικά μέσα του Ρόρρη, μέσα από την δύναμη του ρεαλιστικού χρωστήρα του.
Είναι σαν να σε αγγίζουν, ή να σε αφήνουν να τις αγγίξεις, άνθρωπος με άνθρωπο, έτσι απλά.

(αυτοπροσωπογραφία)

Γεννημένος το 1963 στον Κοσμά Κυνουρίας, μαθητής του Π.Τέτση και τον Γ.Βαλαβανιδη, με προσωπικές διακρίσεις τώρα πιά, χαμογελαστός, απλός, ευγενής, απαλός και αυτός , ανθρώπινος.

Τα ανθρώπινα πράγματα είναι μαλακά. Έτσι τουλάχιστον τα έχω μέσα μου.
Οι ανθρώπινες γυναίκες είναι μαλακές κι’ ας έχουν σκληρό βλέμμα.
Και αυτή, ήταν η δική μου αίσθηση.

Η ΄Εκθεση διαρκεί έως τις 19 Ιανουαρίου.
τηλ. Αίθουσας Τέχνης Μέδουσα : 210 7244552

http://www.medusaartgallery.com/home.html

Ενδεικτικά έργα από παλαιότερες δουλειές του.

Ερχομός

Κούρνιασε στην άκρη του βράχου, αγκαλιάζοντας σφιχτά τα γόνατά του.
Οι σκέψεις του παράβγαιναν τα σύννεφα σε γρηγοράδα.
«Το δένδρο θέλει την ησυχία του, αλλά ο άνεμος δεν το αφήνει»
Τον ταλαιπωρούσε αυτή η παλιά κινέζικη παροιμία από τότε που την συνάντησε.
…δεν το αφήνει…. μονολόγησε και πέταξε μια πέτρα κάτω στα κύματα που έσκαγαν στα βράχια.

Είδε το πλοίο να έρχεται, πριν αυτό να τον δεί.
Χρόνια είχε να δεί πλοίο σε εκείνη την ακτή.
Κουτρουβαλώντας έτρεξε μαζί με τις πέτρες που τρέχαν κι’αυτές μαζί του, να φτάσει την άμμο, το κυμα.

«Έλα» του είπε ο καπετάνιος, και η ματιά του σκάλωσε.
«Έλα , μα μόνο με ένα όρο».
«Μόνο αν έχεις φόβο στη καρδιά, μόνο αν φοβάσαι.»
«Φοβάμαι…» είπε και έκανε ένα βήμα μπροστά.

Αφιερωμένο.

Το νερό δεν αντιστέκεται

"Το νερό δεν αντιστέκεται.

Το νερό ρέει.

Όταν βυθίζεις το χέρι σου μέσα του, το μόνο που νιώθεις είν' ένα χάδι.

Το νερό δεν είναι στέρεος τοίχος και δεν σε σταματάει.

Όμως πηγαίνεις όπου θέλει να πάει και τίποτα στο τέλος δεν μπορεί να του αντισταθεί.

Το νερό είναι υπομονετικό.

Το νερό που στάζει μπορεί να σκάψει ένα βράχο.

Να το θυμάσει αυτό.

Να θυμάσαι πως είσαι σε μεγάλο ποσοστό φτιαγμένος από νερό.

Αν δεν μπορείς να υπερνικήσεις ένα εμπόδιο, παράκαμψέ το.

Κάνε αυτό που κάνει το νερό."

Απόσπασμα από το "Πηλενοπιάδα" της Μάργκαρετ Άτγουντ

Θα έρθεις

Θα αφήσω ξεκλείδωτη τη πόρτα. Να μπείς.
Τα ψιθυρίσματά σου να με ξυπνήσουν. Nα ‘ρθείς.
Με ένα φιλί υπόσχεση να δώσεις. Φωτεινή.
Τα δώρα σου αργά να ξετυλίγω. Να μείνεις.

Να χαμογελάς.

Να μου χαμογελάς.

Να τους χαμογελάς…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!

Χριστουγεννιάσαμε

ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΜΟΡΑΪΤΙΚΑ

Χριστούγεννα , Πρωτούγεννα , πρώτη γιορτή του χρόνου, για βγείτε , δείτε ,μάθετε , πως ο Χριστός γεννάται .

Γεννάται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα ,το μέλι τρων οι άρχοντες , το γάλα οι αφεντάδες και το μελισσοβότανο να νίβονται οι κυράδες!

Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά γαϊτανοφρύδα ,κυρά μου όταν στολίζεσαι να πας στην εκκλησιά σου ,βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη και τον καθάριο αυγερινό τον βάζεις δακτυλίδι .

Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε, παρά σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε !

Δώστε μας και τον κόκορα , δώστε μας και την κότα ! Δώστε μας και πέντ' έξι αυγά , να πάμε σ΄άλλη πόρτα.

Να μην σιωπούμε

Όσοι από εσάς, εδώ ξεστρατίσετε, μη μείνετε, πατήστε εδώ....

http://animusanimus.blogspot.com/2007/12/aris-davarakis-wwwprosopacom.html



Είναι αναδημοσίευση από το blog του ΑΡΗ ΔΑΒΑΡΑΚΗ

Προσωπικά δεν άντεξα να το διαβάσω όλο.

Ούτε άντεξα να παρακολουθήσω την αναφορά του θέματος στα κανάλια.

Όχι δεν εθελοτυφλώ.

Απλώς δεν αντέχω πια.

Δεν αντέχω να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω, οτιδήποτε που αφορά θηριωδείες σε παιδιά.



Διαβάστε το.

Και την επόμενη φορά που υποψιαστούμε κάτι, έστω μόνο υποψιαστούμε...

ΝΑ ΜΗΝ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ !

Η σιωπή μας ισοδυναμεί με έγκλημα.

Θέλω να σε εξουσιάζω

Οι σχέσεις μας είναι σχέσεις εξουσίας.
Εάν μάθουμε πώς να είμαστε αντιεξουσιαστές,

ίσως τότε απολαύσουμε υγιείς σχέσεις.

Α-ορατη

Αόρατη κι’ αν είμαι
Υπάρχω πίσω από τις κουρτίνες του κόσμου
Στο στερέωμα ύπταμαι
Αναπνέω και αφουγκράζομαι
Το τίποτα
Εισχωρώ μέσα από τις ρωγμές του τοίχου
Γίνομαι ένα με τη φωτιά
Και πυρπολώ τα όνειρά μου
Φεύγω
Ανοίγομαι στο άπειρο
Και το άπειρο είμαι εγώ
Αόρατη
Σαν όνειρο καλοκαιριάτικου μεσημεριού
Μεσ’ την αχλύ της σκόνης
Σηκώνομαι και θεριεύω αγριεμένη
Κόκκινη
Μια αόρατη κόκκινη
Ουρλιάζω
Στα βάθη των ωκεανών χορεύοντας
Με τις γοργόνες-αδελφές
Ουρλιάζοντας χορεύω
Τους χορούς του Διονύσου
Στα ελάτινα δάση
Γελώ
Γελώ
Γελώ
Μ’ αόρατο γέλιο
Αόρατη και ορατή ταυτόχρονα
Στους χρόνους του κόσμου
Ονειρεύομαι
Μια ξαστεριά πύρινη και εκωφαντική
Υπάρχω εκεί


Ορατή κι’ αν είμαι
Φεύγω
Μεσ’ από τα λόγια
Και τα χαμόγελα
Ξεφεύγω
Και περπατώ
μέσα στην ασφυξία του πλήθους
βαριέμαι
φρικτά
αυτά που έρπουν
αυτά που υπόγεια αναπνέουν
αυτά που ψηλά στέκονται
σε ξύλινα ποδάρια
Ακροβατώ
Στη μοίρας το σχοινί δεμένη
Με πιρουέτες διασκεδάζω
Αυτούς που αόρατοι σκέφτονται
Τη μοίρα του κόσμου
Του κόσμου μας
Σχεδιάζουν ερήμην υμών
Αόρατοι γι’ αυτούς
Ορατοί για ποιους
Ορατή
Τρωτή
Βατή
Με το ήλιο στεφάνι στα μαλλιά μου
Γελώ
Γελώ
Γελώ
Μ’ ορατό γέλιο
Ορατή και αόρατη ταυτόχρονα
Στον κόσμο του χρόνου
Ονειρεύομαι
Μια ξαστεριά πύρινη και εκωφαντική
Υπάρχω εκεί

Carmen

στη Σεβίλλη το 1820

http://www.youtube.com/watch?v=jYw_d4isSeY

Ο έρωτας, τρελλό πουλί
που δεν το ημέρεψε κανείς,
κι’ άδικα εσύ τον προσκαλείς,
αν τον βολεύει ν’ αρνηθεί.
Μάταια ικετεύουν ή απειλούν,
ο ένας μιλάει, ο άλλος σιωπά,
μα κάποιον άλλο προτιμώ,
μ΄αρέσει κι’ ας μη μου μιλά,
Ο έρωτας, ο έρωτας…
ο έρωτας, τσιγγάνων γιός,
νόμο δε γνώρισε ποτέ.
Δεν μ’ αγαπάς, μα σ΄αγαπώ
κι’ αν σ’ αγαπώ να φυλαχτείς.
Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει,
μα αυτό, γοργόφτερο πετά,
ο έρωτας πάει, τον περιμένεις,
πια δεν ελπίζεις κι’ είναι εδώ.
Έρχεται γρήγορα και φεύγει,
πετάει κοντά σου και γυρνά.
Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει,
του ξεφεύγεις , μα σε κρατά!


Η σκηνή του video από την Carmen κατά Francesco Rosi με τις υπέροχες φωνές των Placido Domingo, και Julia Migenes.

Γοργόνα ;

Οι μύθοι και οι θρύλοι , όχι μόνο του ελλαδικού χώρου, βρίθουν από τα μαγευτικά πλάσματα των θαλασσών.
Μαγευτικά γιατί δεν ανήκουν στην πραγματικότητά μας, όπως τουλάχιστον τη βιώνουμε και συνήθως χαρακτηρίζονται ως όμορφα πλάσματα, ιδιαίτερα όμορφα πολλές φορές.

Όπως μας λέει και ο Νικόλαος Πολίτης στις Παραδόσεις του (τομ.Β΄) οι αμόρφωτοι εκείνοι δεισιδαίμονες κάτοικοι των χωριών, εκείνοι οι απλοϊκοί, που τις νύχτες και τα σούρουπα η φαντασία και ο φόβος παράλλασε ότι προσλάμβαναν οι αισθήσεις, για να εξορκίσουν το κακό το βάφτιζαν όμορφο, καλόγνωμο…
Οι θαλασσινοί γυρνούσαν πίσω από τα ταξίδια τους στους ωκεανούς γεμάτοι με ιστορίες που έκαναν όλους να ανατριχιάζουν τα βράδυα γύρω από το αναμμένο τζάκι.

Τέρατα και πλάσματα περίεργα εικονογραφήθηκαν με λεπτομέρειες στους χάρτες του Μεσαίωνα και σε βιβλία.

Γοργόνα η αδελφή του Μεγαλέξανδρου, γοργόνα η Μέδουσα, γοργόνες και οι Σειρήνες του Οδυσσέα.

Τα απύθμενα βάθη των ωκεανών, ανεξερεύνητα ακόμη, λόγω άλυτων προς το παρόν πρακτικών θεμάτων.









Παραμυθάδες και σεναριογράφοι άντλησαν από τον πλούτο των λαϊκών θρύλων και μας έδωσαν ιστορίες περίτεχνες που αφήνουν στη φαντασία μια πόρτα ολάνοιχτη στο αναπάντεχο.


Άραγε αυτό, μας κλείνει το μάτι ; ή απλώς φωτογραφήθηκε το πλάσμα που έφτιαξε ένας «μάγος» των εφέ για κάποια ταινία του Hollywood και την έστειλαν στο διαδύκτιο για πλάκα?

(Έλαβα τις φωτογραφίες με mail. Ξεβράστηκε σε ακτή της Μαλαισίας. Πότε, που ακριβώς δεν αναφερόταν. Ούτε και κάποια άλλη πηγή επιβεβαίωσης)

αντιγράφω από wikipedia

Μετά την ήττα του Ουρανού (και τον επελθόντα κατακλυσμό του Δευκαλίωνα), η Γαία έσμιξε και με τον δεύτερο γιο της τον Ωκεανό (ιδεατή αντίληψη της πλημμυρίδας). Τα παιδιά τους είναι οι θεότητες της θάλασσας, των ποταμών, των λιμνών και γενικότερα του υγρού στοιχείου (δηλαδή οι εικόνες του υγρού στοιχείου όπως φάνηκαν μετά την άμπωτη).
Παιδιά του Πόντου και της Γαίας ήταν ο Νηρέας, ο Θαύμος, η Ευρυβία, ο Φόρκυς και η Κητώ. Ο Φόρκυς και η Κητώ (αδέρφια) "έσμιξαν" και έφεραν στον κόσμο τις τρεις Γραίες, επίσης τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, καθώς και τις τρεις Γοργόνες (Σθενώ, Ευρυάλη και Μέδουσα).
Όλα τα παραπάνω πλάσματα της Ελληνικής μυθολογίας προήλθαν πιθανώς από την πρώτη αντίληψη των μεγάλων γεωφυσικών ανακατατάξεων που συνέβησαν στο γενικότερο ελλαδικό χώρο, πλαισιωμένα άλλοτε με αισθήματα φόβου και άλλοτε ελπίδας, αλλά όμως από αποδεδειγμένη παρατήρηση σε ποιητική έκφραση.
Συγκεκριμένα τα ονόματα των Γοργόνων σημαίνουν τα εξής : Σθενώ = δύναμη, Ευρυάλη = μεγάλο άλμα και Μέδουσα ή Γοργώ = άγριο βλέμμα.
Λέγεται ότι ήταν Κενταύρισσες, τις οποίες μεταμόρφωσε σε απεχθή τέρατα η Αθηνά, εξαιτίας της Μέδουσας. Από τις τρεις μόνο η Γοργώ ήταν θνητή. Συχνά συνδέονται με τις Σειρήνες.
Αντιπροσωπεύουν τα άγρια κύμματα της θάλασσας.

Άκου, Ανθρωπάκο !

"Ο μοναχικός αετός μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι’ εξακολουθεί να κλωσσάει κοτόπουλα.

Δεν θέλεις να γίνεις αητός Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι’ έτσι ζεις κοπαδιαστά, και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλά σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουν γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρώς ψοφίμια και νάσαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι. Σ’ έμαθαν και να ορύεσαι «Ζήτω, ζήτω, Μέγα ΄Όρνεο!» Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι’ ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου.

Τάχτισες στην άμμο όλα τούτα Ανθρωπάκο : το σπίτι σου, τη ζωή σου, την κουλτούρα σου και τον πολιτισμό σου, την επιστήμη σου και την τεχνολογία σου, τον έρωτά σου, την αγάπη σου και την εκπαίδευση των παιδιών σου. Δεν το ξέρεις αυτό, δεν θέλεις να το ξέρεις και καρατομείς το μεγάλο άνθρωπο που σου το λέει. Απελπισμένος έρχεσαι και κάνεις τα ίδια ερωτήματα …
……………
Νομίζεις πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμη και τα πρόστυχα μέσα. Πόσο λάθος κάνεις Ανθρωπάκο! Ο σκοπός βρίσκεται στην πορεία που ακολουθείς για να τον φτάσεις. Κάθε σημερινό σου βήμα είναι η αυριανή σου ζωή.

............




Απόσπασμα από το Άκου Ανθρωπάκο του ΒΙΛΧΕΜ ΡΑΙΧ



Και όχι μόνο για την αυριανή ημέρα.
Για την κάθε ημέρα της ζωής μας.



"απόσπασμα από την εισαγωγή του αντίτυπου που έχω (εκδ.Πύλη 1972)


Ο ΒΙΛΧΕΜ ΡΑΪΧ λύγισε βιολογικά σε μια αμερικάνικη φυλακή.
Αιτία της καταδίκης του Ράϊχ σε δίχρονη φυλάκιση ήταν περιφρόνηση προς το δικαστήριο.
Ο ασυμβίβαστος επιστήμονας και συγγραφέας δε θα δεχθεί να τον δικάσουν άνθρωποι ακατατόπιστοι σε θέμα επιστημονικά, μονάχα σε ισότιμους θα έδινε τέτοια ευκαιρία, τονισε στη διάρκεια της συγκλονιστικής εκείνης δίκης."
ΜΑΡΙΑ ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΥ-ΖΗΚΑ

Να φυλάω τον ύπνο σου

Έρχομαι, νυχοπερπατώντας τα βράδυα, να φυλάξω τον ύπνο σου.
Να στρώσω μια τούφα από μαλλιά.
Να σκύψω και να σε μυρίσω.
Κυττώ το δωμάτιο γύρω, μήπως κάποιο όνειρο «κακό» σε παραμονεύει, να πάρω το σπαθί σου, εκείνο το πειρατικό, και να το κόψω στα δύο.
Να το τρομάξω και να φύγει.

Στρώνω μια πτυχή του σεντονιού, όμορφα, να μη κρυώνεις.
Μου ξεσκεπάζεσαι τις νύχτες, Και έχουν αρχίσει να γίνονται κρύες.
Σφαλιστά τα μάτια σου. Ταξιδεύεις σε κόσμους μαγικούς.
Πόσο θα ήθελα να μ’ έπαιρνες μαζί σου ! Στις κόκκινες θάλασσες που νικάς όλα τα τέρατα…Κι’ ό ήλιος έχει μάτια και χαμόγελα. Και οι γλάροι μιλάνε και εσύ τους καταλαβαίνεις.

Μια ημέρα θα με πάρεις μαζί, να πετάξουμε με τον δράκο σου ψηλά πάνω από τα σύννεφα και να πιούμε αστρόσκονη καιθσμένοι στο φεγγάρι.
Γελάς όταν σου μιλώ για τους πλανήτες κι’ ονειρεύεσαι ταξίδια, με μάτια που λάμπουν.
Βλέπεις, κάπου εκεί, είναι το μέλλον σου. Έτσι να απλώσεις το χεράκι θα το κρατήσεις στη χούφτα σαν διαμάντι λαμπρό.

Σου φιλώ τα μαλλιά. Τι όμορφα που μυρίζεις. Και το μάγουλο , απαλά, σαν πεταλούδα.
Κλείνω την πόρτα πίσω μου και φεύγω.
Μα μένω εκεί.
Να φυλάω τον ύπνο σου.
Είναι το μόνο που μπορώ…

Για το αγόρι μου, που αύριο κλείνει 5 χρόνια ζωής.

Wo Bist Du

Και αφού ξεκίνησα έτσι, ας κλείσει έτσι η εβδομάδα.

Και ναι αγαπώ τα κόμικς. Εμφανές δεν είναι?

http://www.youtube.com/watch?v=_KE2Jrww_KQ

Σε αγαπάω
Δεν σε αγαπάω
Δεν σε αγαπάω πια
Δεν σε αγαπάω περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο εσύ
Απ’ όσο εσύ με αγάπησες
Απ’ όσο εσύ ακόμη μ’ αγαπάς

Refren (δις)
Τα όμορφα κορίτσια δεν είναι όμορφα
Τα ζεστά χέρια είναι τόσο κρύα
Όλα τα ρολόγια μένουν σταματημένα
Το γέλιο δεν είναι πιά υγιές και σύντομα…

Σε ψάχνω πίσω από το φως
Που είσαι, Που είσαι,
Τόσο μόνος δεν θέλω να είμαι
Που είσαι ? Που είσαι ?

Αποκοιμιέμαι με ένα μαχαίρι.
Που είσαι? Που είσαι?

Υ.Γ. Η μετάφραση των στίχων έγινε από φίλη.

Stronger than we know

Στο χαρίζω...
Για την Κάρμεν
Για τους έρωτές σου
Για το πάλεμά σου
Για τη μυστήρια ψυχή σου
Για Καλημέρα !!!!

http://www.youtube.com/watch?v=lZBBujg6LLA

Το φιλί

Όχι, δεν είναι δικό μου.
Με κάποιον τρόπο όμως είναι.
Όχι δεν το έγραψα εγώ... και λίγο σημασία έχει αυτό...
Το έγραψε η βασιλική ν. http://animusanimus.blogspot.com/
Δεν θα μπορούσε να το γράψει κανένας άλλος.
Υποκλίνομαι στην ψυχή της !

Και θέλω τώρα να ακούσω αυτό http://www.youtube.com/watch?v=77ey1aWDnyY

Rammstein

Stirb nich vor mir

http://www.youtube.com/watch?v=MqMDHuJG8Eg



Ένα αγαπημένο μουσικό κομμάτι.

Να ξεκινήσει με ήχους και εικόνες η εβδομάδα.



(η άγνοια προφανής...)