Ότι εύχεσαι

Έχεις δικαίωμα για τρείς ευχές, και εγώ θα στις εκπληρώσω. Τρείς μόνο, γι’ αυτό πρόσεχε τι θα ευχηθείς, όρθωσε το τζίνι τον όγκο του πάνω από τα μάτια του Αλαντίν. Τρείς μόνο…χαμήλωσε τα μάτια αυτός, αγκαλιά με το λυχνάρι. Τι να πρωτοευχηθώ…

Τα παραμύθια έχουν στην καρδιά τους κρυμμένους μύθους, και οι μύθοι αγκαλιάζουν αλήθειες. Πράγματα υπαρκτά που ρέουν παράλληλα με τις ζωές μας, τόσο αλληλένδετα δεμένα που γίνονται πια αφανή. Όπως το οξυγόνο που αναπνέουμε.

Ευχές στα αστέρια που πέφτουν,

ευχές και στα τάματα,

ευχές στο τσούγκρισμα των ποτηριών στο τραπέζι,

ευχές στα νομίσματα που πετάμε σε γούρνες και πηγάδια μαγικά,

ευχές για το πρώτο κλάμα της νέας ζωής που θα γεννηθεί,

ευχές κι΄όταν αποχωρήσει.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το σύμπαν και η δημιουργία του και ότι περιέχει, είναι αποτέλεσμα μιας ευχής.

Η ευχή είναι ο ανθρώπινος τρόπος να προσπαθεί να χειραγωγεί το πεπρωμένο.
(περί μοίρας και πεπρωμένου έχουμε μιλήσει στο blog της faraona)

Δεν είναι οι άνθρωποι πολλές φορές που συνομιλούν, πίσω από τα blog, αλλά αυτά τα ίδια, οργανωμένα μόνα τους σε αυτόνομες προσωπικότητες που αποτελούν και δεν αποτελούν δείκτη του ανθρώπου που πατά τα πλήκτρα.

Κάπως έτσι προέκυψαν τα παρακάτω σχόλια στο ποστ «Προσωπική εμπειρία» που έτυχε να αναρτηθεί στο blog μου….Ο Κωνσταντίνος συναίνεσε, στο να κάνω το σχόλιό του πόστ . Δεν ήθελα να χαθεί στα σχόλια. Ήθελα να του δοθεί η ευκαιρία, ή έστω να αποτελέσει αφορμή για μια συζήτηση.

mrs smith
Προσωπικά θεωρώ, ότι ο φόβος λειτουργεί όπως η ευχή.
Είναι η σκοτεινή πλευρά της. Όπως η ολόψυχη ευχή έχει την δύναμη να έλκει, έτσι και ο φόβος δυστυχώς, έλκει, αυτό ακριβώς που φοβόμαστε.
Η διαφορά στην ένταση είναι ότι η ευχή έχει αρκετή δόση λογικής μέσα της. Ο φόβος όχι. Γι’ αυτό και εκτινάσσεται ολόψυχα...
Το υποθετικό φάρμακο θα το ονομάσω λογική μαζί με ίση δόση θετικής αντίληψης των πραγμάτων.

κωνσταντίνος
Η ευχή είναι ποιο ισχυρή επειδή κρύβει μέσα της την ολόψυχη επιθυμία.
Είναι πάντα απόλυτα θετική ως προς το επιθυμητό και για αυτό υλοποιείτε.
Αντίθετα ο φόβος είναι δυνάστης,μια αθέλητη ευχή,δεν μπορεί να έχει τη δύναμη της ευχής γιατί λειτουργεί καταναγκαστικά.Είναι αδύνατον ο άνθρωπος να ευχηθεί το κακό του. Εκπληρώνεται απλά για να δικαιωθεί το συναίσθημα.
Για αυτό ας προσέξουμε τις εγκλωβισμένες φοβισμένες σκέψεις μας που τις καταχωνιάζουμε κάπου καταπιεζόμενες.
Αυτές είναι που θα φέρουν στη ζωή μας το ανεπιθύμητο...ας τις αφήσουμε να δραπετεύσουν ενεργειακά προς το άπειρο...γιατί αν τις εγκλωβίσουμε στην ψυχή μας θα υλοποιηθούν .
Σκέψου αυτό που θέλεις εσύ να σκέφτεσαι και όχι βάση των συνθηκών, παραστάσεων, γεγονότων η των συναισθημάτων σου .Αυτό είναι το μότο!Μπορείς να σκέφτεσαι ευτυχία, αφθονία, χαρά,όταν όλα γκρεμίζονται γύρω σου?
Χα,εκεί σε θέλω κάβουρα...να περπατάς ανάποδα !
Δύσκολο ε...Ναι, είναι δύσκολο ,θέλει πολύ δύναμη, όταν λέμε όμως αυτός έχει τη μοίρα στα χέρια του αυτό ακριβώς εννοούμε!
Αυτός κατευθύνει τη ζωή του εκεί που αυτός θέλει ακριβώς επειδή σκέφτεται αυτό που θέλει.



Το blog του κωνσταντίνου είναι : http://triala.blogspot.com/

Το blog της faraona είναι : http://pharaona2.blogspot.com/2008/10/m.html

Το ποστ "Προσωπική εμπειρία" είναι : http://agnostinisos.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html

Η φωτογραφία με τα τάματα προέρχεται από blog φίλης. Είχαμε και οι δύο δεί την έκθεση στην Νάξο αλλά εγώ δεν είχα φωτογραφήσει την συγκεκριμένη προθήκη και έτσι της την ζήτησα τότε. Την χρησιμοποίησα χωρίς να την ρωτήσω πριν. Δικαίως με αποκάλεσε κλεφτρόνι:)

Σου ζητώ συγνώμη και δημοσίως μπιζελάκι μου. Τα λάθη τα διορθώνω. https://theprincessonthepea.wordpress.com/

Ακούω Μυθωδία και Βαγγέλη Παπαθανασίου http://www.youtube.com/watch?v=u8A74zrvLH4

The piano

Ακούω

" Comptine d' un autre ete "

Yann Tiersen

και

βλέπω

http://www.youtube.com/watch?v=Sr64NI33qUo&NR=1

Προσωπική εμπειρία

" Νιώθω υποχρέωση να μεταφέρω την εμπειρία μου σε σένα, γιατί έτσι πιστεύω πως ίσως προλάβω αυτό που η αστυνομία να μην καταφέρει.

Λαμβάνω τηλεφώνημα από άγνωστο κύριο.

Συστήνεται σαν ασφαλιστής της EUROLIFE με στόχο να προωθήσει ένα καινούργιο πρόγραμμα κάλυψης. Eπιβεβαιώνει το όνομα μου το οποίο είχε ήδη στην διάθεση του και ζητά πλήρη στοιχεία όπως διεύθυνση, τηλ στο σπίτι κτλ.

Στο σύνολο των ερωτήσεων ένοιωσα πως επαναλάμβανε ερωτήματα του τύπου εάν είμαι παντρεμένη, εάν έχω οικογένεια κτλ.

O αριθμός απ’όπου με καλούσε μου κίνησε την περιέργεια συν τοις άλλοις και τον ρωτάω αμέσως να μου αποκαλύψει το όνομα του. Αμέσως σαστίζει και μου έδωσε, όπως και κατάλαβα, ψευδή στοιχεία.

Συνεχίζω πως δεν με ενδιαφέρει, κλείνω το τηλ, παίρνω αμέσως στην EUROLIFE όπου και διαπιστώνω πως εκτός του ότι δεν υπήρχε κάποιος με το όνομα που μου έδωσε τέτοιες ενημερώσεις πελατών δεν γίνονται από την εταιρία.

Εκλαμβάνοντας όλο το σκηνικό ως ανησυχητικό τηλεφώνησα πίσω όπου και το σήκωσε ο ίδιος. Του είπα να μην τολμήσει να με ξαναενοχλήσει και πως θα καταγγελθεί.

Συνεχίζοντας την δουλειά στο γραφείο, μπαίνει ένας κύριος με την πρόφαση πως έψαχνε μια κοπέλα της οποίας το όνομα μου ήταν άγνωστο. Τον παρέπεμψα στο reception όπου και έπρεπε ευθύς εξαρχής να αποταθεί πριν εισέλθει σε οποιοδήποτε γραφείο.

Αφού έφυγε, ρώτησα την receptionist αν κάποιος πήγε και ζήτησε αυτή την κοπέλα και η απάντηση που πήρα είναι πως ζήτησε εμένα ονομαστικά!! Τότε πάγωσα .
Αυτός εμένα έψαχνε.

Ενημέρωσα την ασφάλεια και έμαθα πως υπήρξαν και άλλες περιπτώσεις παρόμοιες. Όλο το βράδυ ήμουν πολύ αναστατωμένη. Ο τύπος είχε την διεύθυνση στο σπίτι , τα τηλ μου , ήξερε που δουλεύω, σε ποιο γραφείο εργάζομαι... τα πάντα!!

18/02/2008 "

Το παραπάνω κείμενο δεν αφορά προσωπική εμπειρία μου. Το έλαβα με meil και δεν γνωρίζω περί της ταυτότητας του ατόμου, ούτε περί της συνέχειας ή μη του περιστατικού . Η εμφάνισή και η ροή του μου δημιούργησε την εντύπωση ότι γράφηκε γρήγορα και δεν έτυχε δεύτερης ματιάς.

Ορισμένα σημεία τα έκρινα ως περίεργα.

π.χ. Το αυτονόητο : Εάν κάποιος θέλει να απειλήσει ή να μάθει στοιχεία για κάποιον άλλο φροντίζει να μην εμφανίζεται ο αριθμός του τηλεφώνου του. Ε, αυτό το κρίνω χαζό.

Και εκείνη με την σειρά της, έχει την άκρη του νήματος για να μάθει πληροφορίες για το άτομό του...

Δεν αμφισβητώ το περιστατικό. Δεν έχω κάποιο λόγο. Το άτομο που το έγραψε ξεκαθαρίζει την θέση του στην αρχή γράφοντας : "Αυτό το e-mail δεν είναι εδώ για σκοπιμότητα. Είναι εδώ για να σας προειδοποιήσει".

Αναρωτιέμαι πως και εάν συνεχίστηκε αυτή η ιστορία.

Στο κείμενο εκτός από την μετατροπή των κεφαλαίων σε πεζά και τη διόρθωση των αναγραμματισμών δεν υπάρχει καμία επέμβαση από εμένα.

Τα σχόλια...δικά σας :)

Η φωτογραφία είναι από εδώ : http://inphotos.org/tag/in-photos/

Εχθροί εξ αίματος

ΛΕΠΤΟ ΕΝΤΕΡΟ : Δηλαδή μιλάμε για ολοκληρωτική καταστροφή !
ΔΕΞΙ ΝΕΦΡΟ : Το χειρότερο βέβαια είναι ο Εγκέφαλος. Φαίνεται να έχει χτυπήσει πολύ άσχημα και μάλλον βρίσκεται σε κώμα. Οπότε καταλαβαίνεις…είμαστε μόνοι μας.
ΛΕΠΤΟ ΕΝΤΕΡΟ : Θεέ μου, τι θα κάνουμε ?
ΔΕΞΙ ΝΕΦΡΟ : Ψυχραιμία! Με τον πανικό δεν βγαίνει τίποτα.
ΠΑΧΥ ΕΝΤΕΡΟ : Αυτό του λέω κι εγώ. Πρέπει να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας.
ΛΕΠΤΟ ΕΝΤΕΡΟ: Εσύ δεν κρατάς την ψυχραιμία σου. Απλώς τα γράφεις όλα στ’ αρχίδια σου…(Προς το Νεφρό) Αλήθεια, αυτά τι κάνουν ?
ΔΕΞΙ ΝΕΦΡΟ : Θα πρέπει να είναι εντάξει. Μίλησα με τον Προστάτη και μου είπε ότι κάτω δεν είχανε ζημιές…. Το ζήτημα είναι ότι δεν έχουμε μπεί ακόμα χειρουργείο και έχουμε παντού αιμορραγίες. Τώρα που ερχόμουν βουτήχτηκα μέχρι το λαιμό στο αίμα. Ίσως γι’ αυτό να αργούν και οι άλλοι.
…………………………..
(Ακούγεται ηλεκτρονικός βόμβος και μια γαλάζια δέσμη σαρώνει τη σκηνή)
ΠΑΧΥ ΕΝΤΕΡΟ : Τι είναι αυτό?
ΔΕΞΙ ΝΕΦΡΟ : (Κοιτάζοντας ψηλά) χαμογελάστε, μας βγάζουν αξονική.

Από τον «κόκορα» με τα ψυχολογικά αδιέξοδά του και το απόλυτα κενό γουρούνι έως «η ζωή μετά» και τα «πειραματόζωα» , έχουν κυλήσει χρόνια παρέα με τα κομικς του Αρκα. Χιούμορ που με χειρουργική ακρίβεια παρατηρεί και καταγράφει τα δικά μας χάλια. Αλήθειες , δύσκολες κάποιες φορές, σε συσκευασία γέλιου. Ήρωες χάρτινοι, αντιήρωες αγαπητοί, που μας κλείνουν το μάτι χαμογελαστά με την υπόνοια της ερώτησης «εσύ πιστεύεις ότι διαφέρεις?»

Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που μια ιδέα τον δυσκόλεψε. Δεν μπορούσε να την κάνει κόμικς. Έτσι την έκανε θεατρικό έργο, σουρεαλιστικό με σφιχτοδεμένους διαλόγους και έντονη σκηνική παρουσία.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε διακριτικά στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το 2007. Το αναπόφευκτο ήταν να του το ζητήσουν ώστε να ανέβει στη σκηνή. Το ευχάριστο είναι ότι τελικά δέχθηκε…
Στην πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου (εάν η ημερομηνία αλλάξει) στο Θέατρο του Νέου Κόσμου θα εντρυφήσουμε στις θεωρίες συνομωσίας και τις ίντριγκες των «Εχθροί εξ αίματος», ένα απολαυστικό κοινωνικό σχόλιο δια χειρός Αρκά.

Μετά από ένα ατύχημα ο Εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα, χτυπημένα κι αυτά και χωρίς ηγεσία, ορίζουν μια συνάντηση για να εκτιμήσουν την κατάσταση. Στη συνάντηση έρχονται πρώτα το Παχύ και το Λεπτό Έντερο και αρχίζουν να συζητούν για το επεισόδιο, διαφωνώντας έντονα.Μέσα από αντεγκλήσεις, αντιπαραθέσεις και ξεκαρδιστικούς διαλόγους θα αρχίσει να αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Αθέατες πτυχές και κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια οδηγώντας την πλοκή σε ένα ευρηματικό φινάλε. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παντελής Δεντάκης, Λαέρτης Μαλκότσης και Ανδρέας Κωνσταντίνου τα έντερα και το νεφρό στο «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος , ο καλλιτεχνικός διευθυντής και ψυχή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου επιχειρεί την σκηνοθεσία.

Ε, μα και ο Αρκάς που ανεβάζετε φέτος δεν είναι η gourmet διάσταση των ελληνικών κόμικς; Μα δεν είναι; (γελάει) Ο Αρκάς μού αρέσει από τα μικράτα μου. Μου αρέσει πολύ το μαύρο χιούμορ του. Κάνω κι εγώ πολύ μαύρο χιούμορ στη ζωή μου, σε σημείο που τρομάζω καμιά φορά. Αποφάσισα λοιπόν να ανεβάσω το «Εχθροί εξ αίματος» γιατί ήθελα πολύ να κάνω κωμωδία φέτος. Το έργο δεν είναι κόμικ. Ο Αρκάς διατηρεί το χιούμορ του αλλά έχει γράψει ένα κανονικό θεατρικό έργο –εικονογραφημένο με έντερα βέβαια–, που μάλιστα έχει πουλήσει πάνω από 30.000 αντίτυπα, αριθμός σπάνιος για θεατρικό κείμενο.

Πρωταγωνιστούν έντερα και όχι κανονικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες; Ακριβώς. Στο πρώτο του θεατρικό έργο ο Αρκάς, αντί για πρόσωπα, έχει το Παχύ και το Λεπτό Εντερο να συνομιλούν με το δεξί Νεφρό έπειτα από ένα τρακάρισμα. Στο νοσοκομείο κι ενώ ο οργανισμός βρίσκεται σε κώμα και τα ευγενή όργανα δίνουν τη μάχη της ζωής, το Παχύ και το Λεπτό Εντερο, δυο άσπονδοι φίλοι, προσπαθούν να εκτιμήσουν την κατάσταση, από την οποία εξαρτάται άμεσα και η δική τους επιβίωση. Οι θεωρίες συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν, όπως και τα σατανικά σχέδια εκδίκησης, πάνω απ’ όλα όμως πλανιέται η μεγάλη απειλή ότι το τέλος μπορεί να μην είναι και μακριά. Γιατί ο μεγάλος αρχηγός, ο Εγκέφαλος, είναι αλκοολικός κι έχει βαρέσει διάλυση.
(αναδημοσίευση τμήματος συνέντευξης του κ.Θεοδωρόπουλου από την κ.Μπλάτσου Ιωάννα στον Ελεύθερο Τύπο, Σάββατο, 13.09.08)

Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ,τηλ. 210-9212900

8/10/08: Πάνω Χώρος, «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά. Σκηνοθ.: Β. Θεοδωρόπουλος. Παίζουν: Π. Δεντάκης, Λ. Μαλκότσης, Α.Κωνσταντίνου.

Ανακάλυψε το ζώο που κρύβεις μέσα σου http://www.arkas.gr/index.php/gr/10

Και λίγο από το χιούμορ του ΑΡΚΑ ...

http://www.youtube.com/watch?v=xBBTMtCMNNI&NR=1

http://www.youtube.com/watch?v=9AlgkfIfw-Y&NR=1

Το αίμα του Δράκου

Θυμάσαι ?
Ήσουν μικρούλης τότε, πώς να θυμάσαι. Ο κόσμος σου ήταν γεμάτος από ήρωες. Έζωνες και εσύ τα σπαθιά σου και πολεμούσες με τους δράκους. Αυτοί που έβγαζαν φωτιά από το στόμα ήταν οι αγαπημένοι σου. Οι πιο τρομακτικοί. Με αυτούς τα έβαζες και τους νικούσες όλους.

Θυμάσαι, τότε που έπαιρνα και εγώ το σπαθί και σε ακολουθούσα στους δρόμους του μυαλού σου? Ποτέ δεν μας σταμάτησαν τα μαγεμένα δάση. Ούτε η σκοτεινιά. Ήμασταν ατρόμητοι τότε.

Θυμάσαι το κάστρο? Εκείνο με τον γίγαντα. Ήταν δύσκολη μάχη. Την κερδίσαμε όμως και είχαμε γελάσει. Πόσο είχαμε γελάσει !

Μετά ήπιαμε παγωμένη βυσσινάδα. Ήταν Αύγουστος θυμάσαι? Έτρεχε η βυσσινάδα πάνω στα ρούχα, αλλά δεν μας ένοιαζε. Εμείς είχαμε σκοτώσει τον γίγαντα και όλους τους δράκους και όλα τα θεριά.
Ήμασταν ατρόμητοι τότε.

Σε είχα πάρει από το χέρι, θυμάσαι ? Που έτρεχε το αίμα από τα γόνατά σου. Είχαμε δύσκολη μάχη εκείνη την ημέρα. Και μάτωσες.
Μην φοβάσαι σου είπα. Περνάει.

Δεν σου μίλησα για τον πόνο. Ούτε για την ουλή.

Τι νόημα θα είχε? Θα τα μάθαινες μόνος σου.

Εγώ δεν ήθελα να κλαίς . Ούτε να πονάς ήθελα. Αλλά δεν μπορούσα να κάνω και πολλά πράγματα . Σε χάϊδευα και σου μιλούσα ψιθυριστά. Όλο μια λέξη. Περνάει.

Από τότε έδωσες πολλές μάχες . Κάθε ουλή και μία ιστορία αμίλητη.

Οι κόσμοι σου άλλαξαν στο κύλισμα του χρόνου. Το σπαθί το έθαψες στον κήπο. Φύτεψες και μια τριανταφυλλιά. Ποτέ δεν κόψαμε ούτε ένα τριαντάφυλλο από αυτήν. Ματώνανε τα δάκτυλα από τα αγκάθια.

Την λατρεύω μου είπες μια ημέρα. Μόνο που φοβήθηκα το βλέμμα σου. Δεν σου το είπα. Τώρα πιά δεν έχει σημασία. Δεν μιλάμε πιά για τριαντάφυλλα, ούτε για δράκους. Στην ουσία, σπάνια μιλάμε πιά.
Ξέρεις , αυτά τα λόγια, τα άλλα, που δένουν τις ψυχές.

Θυμάσαι την ημέρα που μου έδειξες ένα φιαλίδιο?.
Έχει το αίμα του μέσα, μου είπες.
Σε κοίταξα.
Ναι. Έχει το αίμα του δράκου.

Φοβάμαι να σε ρωτήσω. Φοβάμαι μη μου πεις ότι σου είπα ψέματα.

Ξέρεις, ψέματα σου είχα πεί.

Δεν περνάει.

Ακούω Χ Ray Dog

http://www.youtube.com/watch?v=eaFM0aH3QJo&feature=related

Ζωγράφος ο BORIS

Παρενθετικά

Τα πρωτοβρόχια με βρήκαν στη Λίμνη Ευβοίας.

Τυλίχθηκε όλο το τοπίο σε αποχρώσεις του γκρί και γκριζογάλανου . Μόνο το κόκκινο και το φούξια της μπουκαμβίλιας επέμενε πανηγυρικά να θυμίζει… «Το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ!»

Και είναι.
Κι’ ας άλλαξαν οι λίστες από το «τι θα πάρουμε μαζί μας» σε «δουλειές Σεπτεμβρίου». Κι’ ας τελείωσαν οι περιβόητες διακοπές. Η τσάντα της θάλασσας φορτωμένη με μαγιώ , πετσέτες , αντιηλιακά και νεροπίστολα μου κλείνει το μάτι.

Και η mrs Smith?
Τι έκανε όλο αυτό τον καιρό αυτή η mrs?
Θα σας πω....

Με άφησε δηλαδή να μιλήσω έτσι για μια φορά. Βλέπετε , αυτή γράφει, όχι εγώ. Εγώ, αυτήν την εποχή προσπαθώ να φτιάξω το παιδικό δωμάτιο του γιού μου.

Η mrs smith όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Μια ημέρα θα μου την διηγηθεί. Προς το παρόν χαμογελά μόνο όταν τη ρωτώ.

Δεν την πολυσυμπαθώ. Το ξέρει αλλά δεν την νοιάζει. Το μόνο που θέλει είναι να την αφήνω ήσυχη να γράφει ότι θέλει. Αλλά εγώ την εκδικούμαι. Δεν την αφήνω. Μπορώ ακόμη να το κάνω, αν και δεν ξέρω για πόσο ακόμη...

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, το ευχαριστήθηκα.

Την πήγα – γιατί όπως καταλαβαίνετε δεν μπορεί να πάει πουθενά μόνη, όχι ότι ήθελα να είναι μαζί μου…- την πήγα λοιπόν σε μια περιοχή όπου δεν είχε πρόσβαση σε κανένα πληκτρολόγιο, σε καμία οθόνη. Σύνδεση μηδέν. Απούσα.

Απολάμβανα το στερητικό της σύνδρομο ενώ έκανα βουτιές στη θάλασσα.

Αυτή, φωτογράφιζε και σκεφτόταν αναρτήσεις.

Μα πόσο χαιρόμουν να την βλέπω έτσι! Μέχρι και το γέλιο της έχασε. Είχε μόνιμα ένα απλανές βλέμμα ενώ εγώ απολάμβανα οτιδήποτε παρέμπεπε σε μεζέ έστω και εάν έκανα ακροβατικά με το πιρούνι στο χέρι.

Το καλύτερο ήταν όταν με απορροφούσε η ομορφιά της φύσης , τα χρώματα και οι ήχοι της χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Αυτό το κενό δεν το άντεχε. Άρπαζε την φωτογραφική μηχανή και εξαφανιζόταν. Μετά επέμενε να μου δείχνει τις σαχλαμάρες που είχε αποτυπώσει.

Για μερικές ημέρες την ανάγκασα να διαβάσει ένα ανούσιο βιβλίο που μου είχαν δανείσει. Αυτό ούτε εγώ το ευχαριστήθηκα. Απορώ γιατί η Νάσιουτζικ πουλάει. Έβαλε και ένα πιασάρικο τίτλο στο ιλουστρασιόν εξώφυλλο … «Μύκονος μπλουζ» και γέμισε τις σελίδες με χαζομάρες. Άποψη και των δυό μας αυτή. Εκεί μόνο συμφωνήσαμε !

Το χειρότερό της ήταν το βράδυ. Όταν έκλεινα τα μάτια. Τότε της αρέσει να έρχεται και να με βασανίζει. Ήμουν όμως τόσο κουρασμένη από τον ήλιο και τη θάλασσα, τις βόλτες και τα παιχνίδια που της ξέφευγα. Ίππευα τα όνειρά μου και εκείνα σπλαχνικά με πήγαιναν σε τόπους μαγικούς, όλο χρώματα.
Τι έκανε εκείνη τις ώρες αυτές , δεν γνωρίζω. Κάθε πρωϊνό την ξανάβρισκα μέσα στα νεύρα, σκυθρωπή ενώ εγώ απολάμβανα το πρωϊνό μου και απανωτούς καφέδες.

Μια ημέρα περάσαμε έξω από ένα internet café.
Τι απόλαυση μου πρόσφερε !!!! Έλαμψαν τα μάτια της, με ικέτευε, μου έταζε…

Λίγο, μου έλεγε, μια ματιά μόνο… να δω τι κάνουν. Εγώ, όμως ήπια τον καφέ μου παρέα με τις βάρκες και τους γλάρους.

Τώρα επέστρεψε. Και εγώ φυσικά.

Μόλις βρέθηκε μπροστά στο «ρημάδι».... πάτησε το κουμπί…

Υ.Γ.Καλό Φθινόπωρο να έχουμε...και μην ακούσω τίποτα ακόμη για Χειμώνες.

Από Νοέμβρη αυτά :))))

Ιρεκούσσα

….Εισήλθαμε κατόπιν πορείας ολονυκτίου εις το Αρχιπέλαγος με κατεύθυνσιν νότιον νοτιοανατολικήν, πλέοντες εις απόστασιν ασφαλείας λεύγας δύο εκ Μαλβασίας, κτήσεως Ενετικής, και τω παρόντι φιλικώς διακειμένης προς ημάς.
Αναζητώντες μετά του κατεπάνω την ακριβήν θέσιν της νήσου Ιρεκούσσης επί του χάρτου όστις είχεν περιέλθη εις ημάς τη ευεγερσία του σεβασμιωτάτου καρδιναλίου Βησσαρίωνος, ότε διατελούσε ο παμμακάριστος εν ζωή, ηκροάσθημεν φωνήν εκ του καταστρώματος καλούσα ίνα εξέλθωμεν πάραυτα προς παρατήρησιν φαινομένου τινός.
Βία εξελθώντες μεθ’ άπαντος του πληρώματος εξεπλάγημεν ορόμενοι εν μέσω νυκτός φώτα τρία ιπτάμενα εν τω ουρανώ. Η νυξ ήτο ασέληνος διάστικτος δε αστέρων, οίτινες κεκάλυπτον τον ουράνιον θόλον ως αδάμαντες απαστράπτοντες. Τα φώτα εκινούντο αργώς εν μέσω των αστέρων, το εν χρώματος πορφυρού, το δεύτερον ερυθρού, το τρίτον δε ωχρού.
Οι μαρινάριοι ονομάζουσιν το μυστήριον φώτα του Αγίου Ηλία, παρομοιάζοντες τούτον μετά του πυρίνου άρματος μεθ’ ού ο προφήτης ανελήφθη εν τοις ουρανοίς. Εις εμέ ενεφάνησαν μάλλον ως πνεύματα αγγέλων, οίτινες κατελθόντες ευσπλαχνικώς προς βοήθειαν ημών εκ του θείου θρόνου του Κυρίου, κατεδείκνυον την θαλασσίαν οδόν προς την νήσον του προορισμού ημών.
Αι διαταγαί του άρχοντός μου ρηταί όπως έλθω εις επαφήν με κύριον της νήσου, Λαόνικον Καντζήν, και αποσπάσω υπ’ αυτού βιβλίον του θεοπνεύστου διδασκάλου του, του Φιλοσόφου, φέρον τον τίτλον «Ατλαντίς», επιστρέψω δε τούτο το ταχύτερον δυνατόν εις Φιρέντζε.
Ωσεί αγγέλων πύριναι ρομφαίαι τα φωτεινά σημεία διέγραψον εν τω ουρανώ την υπόσχεσίν των ότι η μυστική αποστολή μου, καίτοι επικίνδυνος τω φόβω Αλγερινών τε και Βερβέρων, μεθ’ ευλογίας του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και της ημετέρας Εκκλησίας, θέλει στεφή από επιτυχίαν….


(Απόσπασμα από το χρονικό του Ερνέστο Μαλιπιέρο,
Ειδικού απεσταλμένου του Λορέντζο του Μεγαλοπρεπή
στο Αιγαίο, εν έτει 1474.)

Έτσι εισάγει τον αναγνώστη ο Γιώργος Ζαρκαδάκης στο μυθιστόρημά του «Αρχιπελάγους Πολιτεία» (εκδόσεις Κέδρος)

και κάπως έτσι...θα σας ευχηθώ

καλό καλοκαίρι

μέχρι τα πρωτοβρόχια να έρθουν...

Αρχιπελάγους πολιτεία

Το Βυζάντιο είχε πέσει όταν ένα ξεχασμένο αιγαιοπελαγίτικο νησί δεχόταν την επίσκεψη δύο επίσημων απεσταλμένων από την Φλωρεντία των Μεδίκων.
Σκοπός της μυστικής αποστολής τους ήταν να συναντήσουν ένα μαθητή του Πλήθωνα του Γεμιστού και να του αποσπάσουν ένα πολύτιμο βιβλίο.
Πεντακόσια χρόνια αργότερα, μια ομάδα Αμερικανών αρχαιολόγων, μία βιολόγος που μελετά ένα παράξενο είδος σαύρας, ένας ελληνο-αυστραλός πολυεκατομμυριούχος κι ένας τέως προγραμματιστής υπολογιστών θα βρεθούν στο ίδιο νησί για να πάρουν μέρος σε μία φρενιτιώδη μάχη ανάμεσα στον ιδεαλισμό και την απάτη.

Γνωρίστε την πραγματική ιστορία πίσω από την ανακάλυψη της Αμερικής, εξερευνήστε το θρύλο της Ενετικής Δημοκρατίας και των Ναϊτών Ιπποτών, και συζητήστε με τον Πλάτωνα περί της ουσίας του κόσμου.
Η γνώση και ο έρωτας παντρεύονται στην καρδιά του Αιγαίου με φόντο το χρόνο, για να συνδέσουν το χθές με το σήμερα και να μας οδηγήσουν όλους σε μια νέα εποχή.
(από το οπισθόφυλλο)





Ο Γιώργος Ζαρκαδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964.
Σπούδασε Μηχανικός Εφαρμοσμένης Κυβερνητικής στο Λονδίνο όπου απέκτησε το διδακτορικό τίτλο από την έρευνα του στην Τεχνητή Νοημοσύνη γιά την Ιατρική. Έχει εργαστεί ως ερευνητής και σύμβουλος στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στη NASA και σε διάφορες επιχειρήσεις.

Έχει δημοσιεύσει ταξιδιωτικά και φωτογραφικά άρθρα σε διάφορα περιοδικά, καθώς και επιστημονικά άρθρα σε διεθνή περιοδικά και στον ημερήσιο ελληνικό Τύπο.
Δημιούργησε την ελληνική έκδοση του περιοδικού FOCUS το 2000 και το διεύθυνε έως το 2006.
Έγραψε την σειρά εκλαϊκευσης της επιστήμης ΕΥΡΗΚΑ με παρουσιαστή τον Α.Καφεντζόπουλο.
Οργάνωσε τα πρώτα ΚΑΦΕΝΕΙΑ Της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ στην Ελλάδα.
Είναι Διευθυντής των εκδόσεων ΑΒΓΟ ειδικής σειράς επιστημονικού ενδιαφέροντος των εκδόσεων Ωκεανίδα. http://www.avgobooks.com/
Και αυτά είναι μόνο ένα τμήμα των δραστηριοτήτων του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Τα Μυστικά των Χωρών Χωρίς
Ανατολικόν Τέλος
Αρχιπελάγους Πολιτεία
Γιαννης Παπαϊωάννου (βιογραφία)
Η μέρα που η Αμερική εξαφανίστηκε
Το Κοάν της ημέρας (ποίηση)
Το μυστήριο του νού (Φυσικές επιστήμες)
‘Y’ (θεατρικό 2005)
Το Πέρασμα

Συμμετέχει στο «Υπόγειες ιστορίες» 16 συγγραφείς-27 σταθμοί:
Ιστορίες στο μετρό - Athens Voice books.

Η ιστοσελίδα του είναι http://www.zarkadakis.com/
και το blog του http://irekoussa.blogspot.com/

Ήχοι...

Enigma Sadeness

Rain Forest Sounds

Come Monna Lisa

H εξερεύνηση (λέει...αυτός....όχι εγώ) ενός ξένου πολιτισμού ή μιας αντίθετης κουλτούρας θα μπορούσε να σου προσφέρει την απελευθέρωση και τη φώτιση που χρειάζεσαι.

μπλα

μπλα

μπλα

μπλα

(και καταλήγει...αυτός...)

Αποτέλεσμα : Είτε στη Ρώμη είτε στα Ιμαλάϊα δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγεις τον εαυτό σου.

Τι θέλω και διαβάζω το ωροσκόπιό μου???

Αφού τα ξέρω.

Άλλον περιμένω να μου τα πεί?

Όμως μπορώ να του κλείσω την πόρτα ...για λίγο...κατάμουτρα (πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη) και να κάνω την μουσική πλοίο μου, ή βαρκούλα, ή σχεδία.

Ταξιδεύουμε με πολλούς τρόπους...

Comme Monna Lisa - Mango

http://www.youtube.com/watch?v=dvXuPb6Okas&feature=related

Io così sai, non ti ho vista mai

splendida come tu adesso sei

cosa c'è?

Quale luce lì nel fondo palpita

saperlo io vorrei

Come mai la tua serenità

è indecifrabile come la verità

ma chi c'è?

Dietro quel sorriso enigmatico

capir di più vorrei…

Dimmelo

Monna Lisa sai

Monna Lisa non dirmelo mai

ho paura che ne soffrirei troppo

chiunque sia non è

chi può mettersi mai fra di noi

fa che sia per te un sogno di troppo

libera tu sei

libera se vuoi

ma se tu vorrai

potrai dimenticarlo

Sembra che tu sia al di là di noi

un'isola persa nel mare ormai

dove sei?

Lontana sembri quasi irraggiungibile

capir di più vorrei

Dimmelo

Monna Lisa sai

Monna Lisa non dirmelo mai

ho paura che ne soffrirei troppo

chiunque sia non è

chi può mettersi mai fra di noi

fa che sia per te un sogno di troppo

libera tu sei

libera se vuoi

ma se tu vorrai

potrai dimenticarlo

O πίνακας είναι του/της YIN XIN

Όλα είναι εντάξει

Μια φορά και ένα καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, ζούσε ένα παιδί μέσα σε ένα δάσος.
Ήταν όμορφο το μικρό του σπίτι . Πέτρινο. Είχε και ένα τζάκι. Είχε και μια μάνα. Ήσυχη ζωή, λιτή. Λιγοστά όλα, εκτός απ’ την αγάπη.

Όλα τα αγαπούσε.
Την τσίχλα που φώλιαζε στο πεύκο δίπλα στο σπίτι.
Τα βατράχια που έπαιζαν στο ρέμα.
Τον ήχο από τα κουκουνάρια που έσκαγαν.
Την σαύρα που φώλιαζε πάνω στο ξύλινο δοκάρι.
Μα πάνω απ’ όλα την μάνα.
Την μάνα του, που τον χόρταινε σε φιλιά και σε χαμόγελα.

Μια μέρα σταμάτησε μιαν άμαξα έξω από την πόρτα. Τα άλογα είχαν χρυσαφένια χάμουρα. Κι’ η άμαξα κατακόκκινη με χρυσά φύλλα στολισμένη.
Με σώμα και μάτια ολάνοικτα άνοιξε την πόρτα.
Πίσω η μάνα.

Ήταν ωραία η κυρά που αντίκρυζε. Τέτοια ομορφιά δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του.
-Ήρθα, είπε. Ήρθα γι’ αυτό που μου ‘ταξες.
-Ήρθες νωρίς, είπε η μάνα.
-Μπόρεσα νωρίτερα. Τι σε νοιάζει εσένα.
Και πήρε το παιδί από το χέρι.
Απαλά.
-Έλα , θα σε πάρω να φύγουμε. Δεν ανήκεις εδώ. Θα σου τα πώ όλα.
-Μάνα…. Γυρνά και λέει το παιδί με απλωμένο το ένα χέρι , με όλη την απορία των 7 χρόνων στα μάτια του.
-Πήγαινε καλέ μου. Πήγαινε.

Όλα είναι εντάξει.

Όταν πια έκλεισε η πόρτα, εκείνη λιποθύμησε.

Ιδιο-γράφως

Μετά από πρόσκληση των αγαπητών Μπέτυ και Shades αφήνω ένα δείγμα γραφής...







Το παιχνίδι έχει απλούς όρους:
1) Γράψε κάτι
2) Σκάναρε ή φωτογράφισέ το.
3) Πόσταρε
4) Ειδοποίησε απαραιτήτως με το "μαγικό ξόρκι" δηλαδή γράψε το παρακάτω link για να το περισυλλέξουν.

http://autographcollectors.blogspot.com/



5) Βρες άλλα πέντε "θύματα" .



Εγώ λέω να μην βρώ. Οι περισσότεροι μάλλον θα έχετε παίξει εξ' άλλου.
Έτσι "όσοι παιχνιδιάριδες προσέλθετε".

Νήσος Πάσχα

Από το il sola di Pasqua , εύχομαι σε όλους σας τα καλύτερα !

Να βιώσετε αυτές τις ημέρες όπως επιθυμείτε.

Εώς τώρα, θέλω να πω ένα ευχαριστώ, για ότι με διδάξατε, για όπως με συγκινήσατε, για τις δυσκολίες που μου προβάλλατε, για τους ορίζοντες που μου ανοίξατε.

Αυτό τον καιρό απέχω λίγο. Χρειάζομαι και την απόσταση των πραγμάτων...

Με ένα περίεργο τρόπο όμως, σας κουβαλώ όλους μέσα μου. Λόγια, εικόνες, ήχους...

Θα λείψω για λίγο καιρό.

Μέχρι να τα ξαναπούμε, να είσαστε όλοι καλά :)

Ακούω το Cancao do Mar

με την θεϊκή φωνή της Dulce Pontes

http://www.youtube.com/watch?v=MSIGWEcR5Dc&feature=related

(...dance with me...)

Λεωνίδας ο 3ος

Λεωνίδα, το είχε βάφτισε το χρυσόψαρο. Από τη μάχη στις Θερμοπύλες. Από τους τριακόσιους. Εκείνο που πρωτοήλθε στο σπίτι.
Και το δεύτερο και το τρίτο. Λεωνίδας όλα. Οι δύο πρώτοι Λεωνίδες δεν «προσαρμόστηκαν» και πέθαναν…
Το έχουν οι Λεωνίδες φαίνεται αυτό.

Δεν «προσαρμόζονται».

Δεν το ήξερε.
Το πεντάχρονο μυαλουδάκι του δέχθηκε εύκολα την ύπαρξη του μυστήριου ξενοδοχείου των ψαριών….Αν και αναρωτιέμαι…

Ήταν ο τρίτος Λεωνίδας που κολυμπούσε μέσα στη γυάλα .
Αύγουστος. Καύσωνας.
Το πρώτο μέλημά μου το πρωϊ. Η ματιά. Εάν είναι εντάξει. Η ψαροτροφή του. Η αλλαγή του νερού.
Γειά σου Λεωνίδα, και έκλεινα την πόρτα του σπιτιού πίσω μου.
Μέλος του σπιτιού ο Λεωνίδας ο 3ος .

Τα χρυσόψαρα δεν έχουν μνήμη ή μάλλον έχουν ελάχιστη για ελάχιστο χρόνο.
Έτσι λένε.
Αύγουστος λοιπόν. Σαββατοκύριακο. Ο Λεωνίδας έπλεε στο καθαρό του νερό , με τροφή για τις ημέρες που θα έμενε μόνος.
Γειά σου Λεωνίδα. Και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.

Κυριακή βράδυ. Επιστροφή με την γεύση της θάλασσας στα χείλη.
Πρώτη ματιά. Η γυάλα.
Χωρίς τον Λεωνίδα.
Τον βρήκα πίσω από την πόρτα. Ένα τσαλακωμένο πορτοκαλόχρυσο πραγματάκι.
Αρνήθηκα να τον αναγνωρίσω. Έκλαψα.
Ο Λεωνίδας πήδηξε.
Δεν ήξερα ότι τα χρυσόψαρα πηδούν έξω από την γυάλα.
Ίσως πηδούν μόνο οι Λεωνίδες.
Τι δεν άντεξε άραγε ; Την μοναξιά ή την φυλακή ;


Υ.Γ. εξ αιτίας του ποστ του helorus http://helorus.blogspot.com/2008/04/blog-post.html

Αμφιλύκη

Σήκωσε τη φούστα κι’ ανέβηκε τα σκαλιά , τρεχάλα.
- Ήρθε μάνα, ήρθε .
- Ποιος παιδί μου ;
- Ο Νικήτας μάνα. Είδα το πλοίο από μακρυά.
- Ντύσου, μη σε δεί έτσι αναμαλλιασμένη.

Πλύθηκε στα γρήγορα, χτενίστηκε, έβαλε και το κοκαλάκι από ταρταρούγα που της είχε κάνει δώρο, το φόρεμα με τα κόκκινα λουλούδια.
Μιαν άνοιξη έγινε , να του δωριστεί για το καλώς ήρθες.

Το πλοίο άραξε. Φωνές , χαμόγελα από την προβλήτα.
Φωνές και χέρια και κορμιά ν’ ανεμίζουν πάνω στη σκάλα.

Ήρθε και η ώρα του Νικήτα να φανεί.
Μα ανάμεσα στις αγκαλιές, τα κιβώτια, τις βαλίτσες, δεν φαινόταν.
Ορθάνοικτα τα μάτια της, να μετράνε τα κεφάλια.
Στις μύτες των ποδιών η ψυχή της.

-Μάρω…
Η φωνή του καθισμένη σε ένα καροτσάκι. Aναπηρικό.
Άδειο το παντελόνι από τα γόνατα και κάτω.
-Ήρθα Μάρω…

"Αμφιλύκη
Το ημίφως κατά την αυγή (λυκαυγές) ή κατά τη δύση του ηλίου (λυκόφως).

Πρόκειται για την αρχ. αμφιλύκη (κατά παράλειψη του ουσιαστικού νύξ = νύχτα) < αμφί (= κατ’αμφότερα τα μέρη, εκατέρωθεν, πέριξ) + *λύκη (απαρχαιωμένη λέξη, που επιβιώνει κυρίως στα σύνθετα) = πρωινό φως, χάραμα. Για τη σημασία του συνθέτου ο Ιω. Σταματάκος σημειώνει: κατά το αμφί δείλην δύναται και το αμφιλύκη να νοηθή ως αμφί την λύκην. Το δεύτερο συνθετικό της λέξης προέρχεται από Ι.Ε. ρίζα *leuk- (= φωτεινός, λαμπρός) Από την ίδια ρίζα ο λευκός και ο λύχνος (= το λυχνάρι) και τα λατινικά luna (-ae = σελήνη) και lux (-cis = φως)." http://www.asprilexi.com/

Τα γραφεία του Google στην Ζυρίχη

Αυτό το ποστ θα μπορούσε να αποτελέσει και προσωπικό παιχνίδι για όσους εργάζονται - δουλεύουν σε γραφεία.


Θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα προσωπικό τεστ.


Το ερωτηματολόγιο μπορεί να το φτιάξει ο καθένας μόνος του.


Προτείνω όμως να περιέχει τις λέξεις:

φαντασία

χιούμορ

αποδοτικότητα

αξιοπρέπεια του εργαζόμενου

ανθρώπινοι παράγοντες

σεβασμός

χαρά

αύξηση παραγωγής

ψυχολογία

και ότι άλλο σκεφθεί ο καθένας :)


Πρώτα κυττάμε το γραφείο μας καλά.

Μετά βλέπουμε τις παρακάτω φωτογραφίες από τα εμπνευσμένα γραφεία του Google στη Ζυρίχη.

Τέλος ξανακυττάμε το γραφείο μας και γενικότερα (δια της φαντασίας) του χώρους εργασίας και τις συνθήκες όπου/όσοι εργαζόμαστε.

Κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε σκέψεις και συναισθήματα να μας πλημμυρίσουν!



Η είσοδος στα γραφεία της εταιρίας.

Το meeting

Ένας από τους χώρους εργασίας και ιδεών.

Ε! έχει και από αυτά....

και τέτοια...

και κάτι για τους κουρασμένους ...


αίθουσα χαλάρωσης

αίθουσα πλήρους χαλάρωσης με ενυδρεία !!!


όλοι κρύβουμε το παιδί μέσα μας...

..εδώ όμως όχι ...!




το εστιατόριο


....έτσι λένε είναι τα πιάτα τους....

να τους πιστέψουμε?

Κι' όμως ...υπήρξε!

One of former Bogotá Mayor Antanas Mockus' many inspired strategies for changing the mindset - and, eventually, the behavior - of the city's unruly inhabitants was the installation of traffic mimes on street corners. (Photo courtesy of El Tiempo)



Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη.

Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα.


Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση.

Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του.

Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.


Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.

Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.

Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.


Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό.
Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη.

Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.

Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (χαχαχαχαχα) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.


Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα.
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας.

Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές!

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ
<http://www.hno.harvard.edu/gazette/2004/03.11/01-mockus.html> )

Y.Γ. το έλαβα με mail.

οι φωτογραφίες είναι από το παραπάνω λινκ.

εάν το κείμενο είναι από κάποιο blog ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.

Ας θεωρηθεί δανεισμός και ας μου γνωστοποιηθεί για να βάλω λινκ προς τα εκεί.