Όλα είναι εντάξει

Μια φορά και ένα καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, ζούσε ένα παιδί μέσα σε ένα δάσος.
Ήταν όμορφο το μικρό του σπίτι . Πέτρινο. Είχε και ένα τζάκι. Είχε και μια μάνα. Ήσυχη ζωή, λιτή. Λιγοστά όλα, εκτός απ’ την αγάπη.

Όλα τα αγαπούσε.
Την τσίχλα που φώλιαζε στο πεύκο δίπλα στο σπίτι.
Τα βατράχια που έπαιζαν στο ρέμα.
Τον ήχο από τα κουκουνάρια που έσκαγαν.
Την σαύρα που φώλιαζε πάνω στο ξύλινο δοκάρι.
Μα πάνω απ’ όλα την μάνα.
Την μάνα του, που τον χόρταινε σε φιλιά και σε χαμόγελα.

Μια μέρα σταμάτησε μιαν άμαξα έξω από την πόρτα. Τα άλογα είχαν χρυσαφένια χάμουρα. Κι’ η άμαξα κατακόκκινη με χρυσά φύλλα στολισμένη.
Με σώμα και μάτια ολάνοικτα άνοιξε την πόρτα.
Πίσω η μάνα.

Ήταν ωραία η κυρά που αντίκρυζε. Τέτοια ομορφιά δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του.
-Ήρθα, είπε. Ήρθα γι’ αυτό που μου ‘ταξες.
-Ήρθες νωρίς, είπε η μάνα.
-Μπόρεσα νωρίτερα. Τι σε νοιάζει εσένα.
Και πήρε το παιδί από το χέρι.
Απαλά.
-Έλα , θα σε πάρω να φύγουμε. Δεν ανήκεις εδώ. Θα σου τα πώ όλα.
-Μάνα…. Γυρνά και λέει το παιδί με απλωμένο το ένα χέρι , με όλη την απορία των 7 χρόνων στα μάτια του.
-Πήγαινε καλέ μου. Πήγαινε.

Όλα είναι εντάξει.

Όταν πια έκλεισε η πόρτα, εκείνη λιποθύμησε.

Ιδιο-γράφως

Μετά από πρόσκληση των αγαπητών Μπέτυ και Shades αφήνω ένα δείγμα γραφής...







Το παιχνίδι έχει απλούς όρους:
1) Γράψε κάτι
2) Σκάναρε ή φωτογράφισέ το.
3) Πόσταρε
4) Ειδοποίησε απαραιτήτως με το "μαγικό ξόρκι" δηλαδή γράψε το παρακάτω link για να το περισυλλέξουν.

http://autographcollectors.blogspot.com/



5) Βρες άλλα πέντε "θύματα" .



Εγώ λέω να μην βρώ. Οι περισσότεροι μάλλον θα έχετε παίξει εξ' άλλου.
Έτσι "όσοι παιχνιδιάριδες προσέλθετε".

Νήσος Πάσχα

Από το il sola di Pasqua , εύχομαι σε όλους σας τα καλύτερα !

Να βιώσετε αυτές τις ημέρες όπως επιθυμείτε.

Εώς τώρα, θέλω να πω ένα ευχαριστώ, για ότι με διδάξατε, για όπως με συγκινήσατε, για τις δυσκολίες που μου προβάλλατε, για τους ορίζοντες που μου ανοίξατε.

Αυτό τον καιρό απέχω λίγο. Χρειάζομαι και την απόσταση των πραγμάτων...

Με ένα περίεργο τρόπο όμως, σας κουβαλώ όλους μέσα μου. Λόγια, εικόνες, ήχους...

Θα λείψω για λίγο καιρό.

Μέχρι να τα ξαναπούμε, να είσαστε όλοι καλά :)

Ακούω το Cancao do Mar

με την θεϊκή φωνή της Dulce Pontes

http://www.youtube.com/watch?v=MSIGWEcR5Dc&feature=related

(...dance with me...)

Λεωνίδας ο 3ος

Λεωνίδα, το είχε βάφτισε το χρυσόψαρο. Από τη μάχη στις Θερμοπύλες. Από τους τριακόσιους. Εκείνο που πρωτοήλθε στο σπίτι.
Και το δεύτερο και το τρίτο. Λεωνίδας όλα. Οι δύο πρώτοι Λεωνίδες δεν «προσαρμόστηκαν» και πέθαναν…
Το έχουν οι Λεωνίδες φαίνεται αυτό.

Δεν «προσαρμόζονται».

Δεν το ήξερε.
Το πεντάχρονο μυαλουδάκι του δέχθηκε εύκολα την ύπαρξη του μυστήριου ξενοδοχείου των ψαριών….Αν και αναρωτιέμαι…

Ήταν ο τρίτος Λεωνίδας που κολυμπούσε μέσα στη γυάλα .
Αύγουστος. Καύσωνας.
Το πρώτο μέλημά μου το πρωϊ. Η ματιά. Εάν είναι εντάξει. Η ψαροτροφή του. Η αλλαγή του νερού.
Γειά σου Λεωνίδα, και έκλεινα την πόρτα του σπιτιού πίσω μου.
Μέλος του σπιτιού ο Λεωνίδας ο 3ος .

Τα χρυσόψαρα δεν έχουν μνήμη ή μάλλον έχουν ελάχιστη για ελάχιστο χρόνο.
Έτσι λένε.
Αύγουστος λοιπόν. Σαββατοκύριακο. Ο Λεωνίδας έπλεε στο καθαρό του νερό , με τροφή για τις ημέρες που θα έμενε μόνος.
Γειά σου Λεωνίδα. Και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.

Κυριακή βράδυ. Επιστροφή με την γεύση της θάλασσας στα χείλη.
Πρώτη ματιά. Η γυάλα.
Χωρίς τον Λεωνίδα.
Τον βρήκα πίσω από την πόρτα. Ένα τσαλακωμένο πορτοκαλόχρυσο πραγματάκι.
Αρνήθηκα να τον αναγνωρίσω. Έκλαψα.
Ο Λεωνίδας πήδηξε.
Δεν ήξερα ότι τα χρυσόψαρα πηδούν έξω από την γυάλα.
Ίσως πηδούν μόνο οι Λεωνίδες.
Τι δεν άντεξε άραγε ; Την μοναξιά ή την φυλακή ;


Υ.Γ. εξ αιτίας του ποστ του helorus http://helorus.blogspot.com/2008/04/blog-post.html

Αμφιλύκη

Σήκωσε τη φούστα κι’ ανέβηκε τα σκαλιά , τρεχάλα.
- Ήρθε μάνα, ήρθε .
- Ποιος παιδί μου ;
- Ο Νικήτας μάνα. Είδα το πλοίο από μακρυά.
- Ντύσου, μη σε δεί έτσι αναμαλλιασμένη.

Πλύθηκε στα γρήγορα, χτενίστηκε, έβαλε και το κοκαλάκι από ταρταρούγα που της είχε κάνει δώρο, το φόρεμα με τα κόκκινα λουλούδια.
Μιαν άνοιξη έγινε , να του δωριστεί για το καλώς ήρθες.

Το πλοίο άραξε. Φωνές , χαμόγελα από την προβλήτα.
Φωνές και χέρια και κορμιά ν’ ανεμίζουν πάνω στη σκάλα.

Ήρθε και η ώρα του Νικήτα να φανεί.
Μα ανάμεσα στις αγκαλιές, τα κιβώτια, τις βαλίτσες, δεν φαινόταν.
Ορθάνοικτα τα μάτια της, να μετράνε τα κεφάλια.
Στις μύτες των ποδιών η ψυχή της.

-Μάρω…
Η φωνή του καθισμένη σε ένα καροτσάκι. Aναπηρικό.
Άδειο το παντελόνι από τα γόνατα και κάτω.
-Ήρθα Μάρω…

"Αμφιλύκη
Το ημίφως κατά την αυγή (λυκαυγές) ή κατά τη δύση του ηλίου (λυκόφως).

Πρόκειται για την αρχ. αμφιλύκη (κατά παράλειψη του ουσιαστικού νύξ = νύχτα) < αμφί (= κατ’αμφότερα τα μέρη, εκατέρωθεν, πέριξ) + *λύκη (απαρχαιωμένη λέξη, που επιβιώνει κυρίως στα σύνθετα) = πρωινό φως, χάραμα. Για τη σημασία του συνθέτου ο Ιω. Σταματάκος σημειώνει: κατά το αμφί δείλην δύναται και το αμφιλύκη να νοηθή ως αμφί την λύκην. Το δεύτερο συνθετικό της λέξης προέρχεται από Ι.Ε. ρίζα *leuk- (= φωτεινός, λαμπρός) Από την ίδια ρίζα ο λευκός και ο λύχνος (= το λυχνάρι) και τα λατινικά luna (-ae = σελήνη) και lux (-cis = φως)." http://www.asprilexi.com/

Τα γραφεία του Google στην Ζυρίχη

Αυτό το ποστ θα μπορούσε να αποτελέσει και προσωπικό παιχνίδι για όσους εργάζονται - δουλεύουν σε γραφεία.


Θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα προσωπικό τεστ.


Το ερωτηματολόγιο μπορεί να το φτιάξει ο καθένας μόνος του.


Προτείνω όμως να περιέχει τις λέξεις:

φαντασία

χιούμορ

αποδοτικότητα

αξιοπρέπεια του εργαζόμενου

ανθρώπινοι παράγοντες

σεβασμός

χαρά

αύξηση παραγωγής

ψυχολογία

και ότι άλλο σκεφθεί ο καθένας :)


Πρώτα κυττάμε το γραφείο μας καλά.

Μετά βλέπουμε τις παρακάτω φωτογραφίες από τα εμπνευσμένα γραφεία του Google στη Ζυρίχη.

Τέλος ξανακυττάμε το γραφείο μας και γενικότερα (δια της φαντασίας) του χώρους εργασίας και τις συνθήκες όπου/όσοι εργαζόμαστε.

Κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε σκέψεις και συναισθήματα να μας πλημμυρίσουν!



Η είσοδος στα γραφεία της εταιρίας.

Το meeting

Ένας από τους χώρους εργασίας και ιδεών.

Ε! έχει και από αυτά....

και τέτοια...

και κάτι για τους κουρασμένους ...


αίθουσα χαλάρωσης

αίθουσα πλήρους χαλάρωσης με ενυδρεία !!!


όλοι κρύβουμε το παιδί μέσα μας...

..εδώ όμως όχι ...!




το εστιατόριο


....έτσι λένε είναι τα πιάτα τους....

να τους πιστέψουμε?

Κι' όμως ...υπήρξε!

One of former Bogotá Mayor Antanas Mockus' many inspired strategies for changing the mindset - and, eventually, the behavior - of the city's unruly inhabitants was the installation of traffic mimes on street corners. (Photo courtesy of El Tiempo)



Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη.

Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα.


Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση.

Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του.

Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.


Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.

Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.

Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.


Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό.
Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη.

Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.

Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (χαχαχαχαχα) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.


Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα.
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας.

Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές!

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ
<http://www.hno.harvard.edu/gazette/2004/03.11/01-mockus.html> )

Y.Γ. το έλαβα με mail.

οι φωτογραφίες είναι από το παραπάνω λινκ.

εάν το κείμενο είναι από κάποιο blog ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.

Ας θεωρηθεί δανεισμός και ας μου γνωστοποιηθεί για να βάλω λινκ προς τα εκεί.

2008 - 2058

2058
Πενήντα χρόνια μετά.
Εδώ τα ερωτήματα είναι πάμπολλα. Βεβαιότητα καμία.

Διάφορα εναλλακτικά μέλλοντα διαγράφονται στον ορίζοντα.
Άλλα ζοφερά και άλλα …ας τα χαρακτηρίσουμε αισιόδοξα.

Γαιοποίηση και αποικισμός του Άρη.
Κατοικίες βιώσιμες στη σελήνη
Μικροτσίπ ενσωματωμένα στο σώμα μας, που φυσικά θα διευκολύνουν την πρακτική ζωή, θα παρέχουν όμως και τεράστιο όγκο πληροφοριών για όποιον ενδιαφέρεται για τον φέροντα.
Αλλαγή πρόσληψης της γνώσης με την βοήθεια της τεχνολογίας και άμεση πρόσβαση σε τεραστίου όγκου βιβλιοθήκες.
Ερημοποίηση τμημάτων της γης
Απόλυτα αυτοποιημένα ηλεκτρονικά σπίτια.
Ιπτάμενα μεταφορικά μέσα.
Πόλεμος για το νερό ?
Κατάργηση του θεσμού του γάμου όπως τον γνωρίζουμε.
Περιβαλλοντική καταστροφή ή όχι?
Τρόποι αντιμετώπισης της έκρηξης του υπερπληθυσμού της γής.
Παράλληλη γήρανση του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου με ταυτόχρονες
δυσκολίες αναπαραγωγής του είδους
Αλλαγές στις πηγές ενέργειας
Υποθαλάσσιες βιώσιμες πόλεις
«Πράσινες» οικολογικές πόλεις.
Αυτόνομες θεραπείες ξεχωριστές για τον κάθε ένα οργανισμό που θα αντιμετωπίζεται ως μια ολότητα ψυχοβιολογική.
Τα αποτελέσματα από τα πειράματα στο CERN θα είναι ήδη παρελθόν…
Ιπτάμενοι δίσκοι.
Διαχείριση μαγνητικών πεδίων του πλανήτη για διαπλανητικά ταξίδια
Γενετικά πειράματα και μεταλλάξεις.
Δημιουργία του «τέλειου» στρατιώτη με εμφύτευση μηχανικών τμημάτων.
Δημοσιοποιημένη επικοινωνία με άλλο εξωγήϊνο πολιτισμό.
Φαντασία να έχουμε…

Ποιες φιλοσοφικές θεωρίες θα έχουν αναπτυχθεί πενήντα χρόνια μετά ?
Τι θα έχουν αποφέρει οι διαφορετικές εγκεφαλικές μας συνάψεις?
Τι θα έχει επιζήσει, τι θα έχει χαθεί?
Και κυρίως…που άραγε θα «στέκεται» ο καθημερινός άνθρωπος .

Θάθελα να τον σκέπτομαι ελεύθερο και ισορροπημένο με την φύση, με την φύση του, με τις ικανότητές του και τις προοπτικές του.
Θάθελα να έχει υγεία, όχι μόνο βιολογικοψυχολογική αλλά και σε κάθε έκφραση και συνάφεια στην ζωή του.
Θάθελα να έχει σωθεί περιβαντολογικά η γη …και να μας χαμογελά πρασινογάλανα…και να μας έχει συγχωρήσει….
Θάθελα να έχει ξεχαστεί η όποια μορφή πολέμου και βίας από οπουδήποτε, προς τον οποιοδήποτε.
Θάθελα τα κράτη του τότε να έχουν διατηρήσει την πολιτιστική τους κληρονομιά, και να έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ως φυλή, ότι όταν καταστρέφουμε ένα μνημείο, μια πόλη, ένα κράτος, καταστρέφουμε παράλληλα ρίζες – μνήμες που μας διδάσκουν και ανατροφοδοτούν το αύριό μας.
Θάθελα η ροή της γνώσης να είναι απρόσκοπτη, άμεση, χωρίς στεγανά με δημιουργικά αποτελέσματα.
Θάθελα να μην έχει χαθεί κανένα άλλο είδος της χλωρίδας ή της πανίδας…
Όχι η σύγχρονη «κιβωτός του Νώε» δεν μου φτάνει. Δεν μου φτάνει το πατεντάρισμα των DNA όλων των ειδών του πλανήτη.
Θάθελα οι άνθρωποι ελεύθερα να συμβιώνουν με τους συντρόφους τους , με υγιείς σχέσεις, χωρίς οικονομικοκοινωνικά θεσμικά «καλούπια» και «ομπρέλλες».
Θάθελα οι ζωές τους να μην ορίζονται από τα χρηματιστήρια και τις πολυεθνικές, αλλά από την οποιαδήποτε μορφή τέχνης και δημιουργίας.
Θάθελα όλα αυτά τα ουτοπικά να συμβούν!!!

Θάθελα το παιδί μου, και τα παιδιά όλου του κόσμου , να ανοίγουν τα μάτια τους με εμπιστοσύνη στο αύριο και στον εαυτό τους και να έχουν την δυνατότητα να καταναλώνουν ποιότητα και όχι ποσότητα .
Θάθελα ο άνθρωπος να κατακτήσει τον άνθρωπο...



Υ.Γ. αυτά τα 3 ποστ είναι στην ουσία 1.
Τα μοίρασα για ευνόητους πρακτικούς λόγους αντισεντονιού…όχι ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό από ένα σεντόνι…
Αν θέλετε να αφήσετε σχόλιο , αφήνετε οπουδήποτε.

1958 - 2008

7/8 Τελείωσε το πρώτο ταξίδι του πυρηνικού υποβρυχίου «Ναυτίλος», κατά το οποίο διέσχισε το Β.Πόλο. Ξεκίνησε 23 Ιουλίου από Περλ Χάρμπορ, πέρασε κάτω από τους πολικούς πάγους στις 3/8 και τελείωσε στην Ισλανδία.
21/8 Άρχισε στην Αθήνα παγκόσμιο συνέδριο γυναικών. Κύριο θέμα η παροχή ψήφου στις γυναίκες σ΄όλες τις χώρες και η εξίσωση με τον άντρα.
31/8 Λαμπρά δείγματα της ελληνικότητας ολόκληρης της παραλίας της Θράκης βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές του Παν/μίου Θες/νίκης.

4/9 Άρχισε η εφαρμογή των μέτρων κατά των τεντιμπόης. Κούρεμα με ψιλή μηχανή και παρέλαση με πινακίδα που γράφει «Είμαι τεντιμπόης και πέταξα γιαούρτι σε γυναίκα».
19/9 Έντονη Ελληνική διαμαρτυρία για το διωγμό των Ελλήνων στη Ρουμανία. Τους ζητούν να εκλέξουν την ελληνική ή ρουμανική υπηκοότητα.

8/10 Ο πληθυσμός της Ελλάδας το 1951 ήταν 7.632.801.
22/10 Άρχισε η συνέχιση των έργων επέκτασης και ανάπτυξης του αερολιμένος Ελληνικού.
28/10 Εγκαινιάστηκαν τα φράγματα Αξιού και Αλιάκμονα στη Μακεδονία.
31/10 Ο Μπόρις Πάστερνακ εξαναγκάσθηκε να αρνηθεί το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το μυθιστόρημα του «Δόκτωρ Ζιβάγκο» γιατί κριτικάρει τα σοβιετικά ιδανικά.

6/11 Εγκαινιάστηκαν τα διϋλιστήρια πετρελαίου στον Ασπρόπυργο.
Α΄ 10/.ήμερο Δεκεμβρίου. Συνελήφθη ο διευθυντής της «Αυγής» Μανώλης Γλέζος, μετά την ίδρυση στις 1/11 της Γενικής Δ/νσης Εθνικής Ασφαλείας για «να διαχειρίζεται ενιαίως πάντα τα θέματα εθνικής ασφαλείας».
15/11 Ο Αϊζενχάουερ απορρίπτει την σοβιετική πρόταση για απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών.
30/11 Υποβλήθηκε η μελέτη για το «μετρό» των Αθηνών. Η κατασκευή του προβλέπεται τμηματικώς.

18/12 Από τις αρχές του μήνα ανακηρύχθησαν δημοκρατίες η Κεντρική Αφρική, η Νιγηρία, η Άνω Βόλτα, η Ακτή Ελεφαντοστούν, η Δαχομέη.

Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Ρώσος αμερικανικής υπηκοότητας δημοσιεύει την «Λολίτα».
Η μουσική κωμωδία «Ζιζί» του Β.Μινέλλι, με πρωταγωνιστές τους Λέσλυ Καρόν, Μορίς Σεβαλιέ , πήρε το Βραβείο Όσκαρ.
Παρουσιάστηκε το γουέστερν «Ο άνθρωπος της Δύσης» του Άντονυ Μάν με τον καινούργιο ηθοποιό Πολ Νιούμαν .
«Οι Εραστές» του Λουϊ Μαλ θεωρήθηκε σκάνδαλο . Για πρώτη φορά τόλμησε να κινηματογραφήσει μια ερωτική σκηνή.

Σταχυολόγηση από το «Χρονικό του 20ου αιώνα» εκδ. Τέσσερα ΄Εψιλον.

.....συνεχίζεται.....

1958

Ο κόσμος μας αλλάζει.
Ο κόσμος όπως εμείς τον βιώνουμε εν έτη 2008.
Νέες εκφράσεις μπήκαν στο λεξιλόγιό, καταστάσεις καινούργιες και μέλλοντα που διαγράφονται με σκοτεινά χρώματα.
Ο κόσμος μας σε αναταραχή.
Ο πλανήτης μας που συνεχίζει να γυρίζει, ασφυκτιά.
Παρ’ όλα αυτά, οι τεχνολογικές μελλοντικές προοπτικές, υπόσχονται ένα μέλλον illustration. Υπόσχονται στην κυριολεξία τα άστρα.
Νοοτροπίες χρόνων μεταβάλλονται εκ των καταστάσεων, πρακτικές, ήθη και έθιμα.
Η υπερπληροφόρηση δημιουργεί εγκεφαλική συμφόρηση. Στο άλλο άκρο η αποστασιοποίηση. Κάπου ανάμεσα, οι λαοί, προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα σε ένα παρόν που μεταβάλλεται ραγδαία. Φυσικά, έτσι γινόταν πάντα.
Το αύριο κατακτούσε το χθές. Το παρόν το έχουμε στα χέρια μας. Το ζούμε, το γνωρίζουμε. Το αύριο, τελεί υπό διαμόρφωση.
Το χθές…50 χρόνια πριν, ας το διερευνήσουμε λοιπόν, λίγο…
Που βρισκόμασταν μόλις πενήντα χρόνια πίσω.


3/1 Η Ολλανδία εθνικοποίησε τις τράπεζες.
6/1 Ελλάδα. Εκμηδενίστηκε η θνησιμότητα από ελονοσία το 1917.
21/1 Προκηρύσσεται διεθνής διαγωνισμός για την κατασκευή κεντρικού σταθμού τηλεόρασης στην περιοχή Αθηνών.

1/2 Ο πρώτος δορυφόρος των Αμερικανών στο διάστημα. Ο βάρους 8κ περίπου δορυφόρος «Εξπλόρερ» μπήκε σε γήϊνη τροχιά από ένα πύραυλο τύπου Τζούπιτερ-C. Οι Σοβιετικοίερευνητές υπερέχουν, όπως και πρώτα, κατά περίπου 5 έτη στην εξέλιξη των διαστημικών πειραμάτων.
4/2 Την προεδρία της διακομματικής επιτροπής παιδείας ανέλαβε ο συναρχηγός των Φιλελευθέρων Γεωργ. Παπανδρέου.
7/2 Η Ουάσιγκτον ιδρύει τον πρώτο διαστημικό φορέα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Υπηρεσία Σχεδίων Προηγμένης Έρευνας.

13/3 Απολύονται από το στρατόπεδο Αγ.Ευστρατίου 133 κομμουνιστές.
18/3 Κοιτάσματα ουρανίου βρέθηκαν σε 5 σημεία της Θράκης. Έρευνα και για ύπαρξη πετρελαίου.
27/3 Οι ΗΠΑ αναγγέλουν πρόγραμμα εξερεύνησης του διαστήματος κοντά στο φεγγάρι.

7/4 Θα διοριστούν και γυναίκες δικαστικοί αντιπρόσωποι κατά τις προσεχείς εκλογές.

11/5 Νέα νίκη του Κ.Καραμανλή . Η ΕΡΕ συγκέντρωσε 171 έδρες και η ΕΔΑ για πρώτη φορά κατέλαβε την θέση αξιωματικής Αντιπολίτευσης με 79 έδρες. Η Άνοδος της ΕΔΑ φαίνεται ότι έχει ανησυχήσει μερικούς κύκλους της άκρας δεξιάς αφού ήδη ψιθυρίζεται ότι στο στρατό άρχισαν να κινούνται διάφορες φιλοδικτατορικές ομάδες.
21/5 Αρχίζει στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά η ναυπήγηση του πρώτου πετρελαιοφόρου, εκτοπίσματος 25.000 τόνων.

10/6 Νέοι τουρκικοί βανδαλισμοί στην Κύπρο και Κων/πολη προκάλεσαν την έντονη διαμαρτυρία της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ και ΟΗΕ.
15/6 Λαμπρά ελληνιστικά ψηφιδωτά ήλθαν στο φως στη γενέτειρα του Μ.Αλεξάνδρου στην Πέλλα.
17/6 Σε επικίνδυνη οξύτητα σχέσεως Ελλάδας – Τουρκίας. Αποσύρθηκαν από το κλιμάκιο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη όλοι οι Έλληνες Αξιωματικοί

7/7 Οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι ο Αβέρωφ πρότεινε τη διχοτόμηση της Κύπρου κατά τη σύσκεψη της 13-1-56. Η Κυβέρνηση διαψεύδει.

31/7 Ανακαλύφθηκε στην περιοχή Δυρού της Μάνης, από το ζεύγος σπηλαιολόγων Πετροχείλου, μεγάλο λιμναίο σπήλαιο με παλαιολιθικά λείψανα και με 2 μεγάλες λίμνες πόσιμου νερού. Οι ντόπιοι το ονομάζουν «Αλεπότρυπα».

....συνεχίζεται....

Ανάσα

Θολό το τζάμι. Έξω βροχή. Και κρύο.
Δεν σου άνοιξα να μπείς.

Άφησα την ανάσα μου στο γυαλί και το δάκτυλό μου να ζωγραφίζει.
Δεν έφυγες.

΄Αφησες την ανάσα σου στο γυαλί και το δάκτυλό σου να ζωγραφίζει.
Δεν σου άνοιξα να μπείς.

Απείραχτο το έχω αυτό το τζάμι.
Που και που αφήνω την ανάσα μου πάνω του και διαβάζω τις ζωγραφιές μας.

Poison

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Ελληνική πραγματικότητα του σήμερα.
Poison από τον Alice Cooper
Με πολλλλή αγάπη σ’ αυτούς που κτίζουν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας, με ευαισθησία, ανθρωπιά και προσεκτικό κοινωνικά σχεδιασμό.
Τι να λέμε τώρα….

Aς μείνουμε στους ήχους…δυνατούς.

O πίνακας είναι του Dali.

Τρίτη 4 της Ανοίξεως

Έξω από την πόρτα του κτιρίου, κρυφογελά η Άνοιξη.

Αυτή η πόρτα είναι μια πύλη σε κόσμους χρωμάτων. Μπαίνεις και κολυμπάς σε όλους του τόνους του γκρί, στο χρώμα της σκουριάς, στο βρωμισμένο βιολετί, και στο μπέζ, αυτό που και εκρού το λέμε αλλά είναι κι’ αυτό γκρί, μια που πέρασε ο χρόνος και κόλλησε πάνω του.

Βγαίνεις και μια ηλιαχτίδα μπλέκεται με τα μαλλιά σου, τα χαϊδεύει απαλά και γλιστρά στα μάτια. Γκρί είναι σήμερα αλλά αυτό το φωτεινό το ασημόγκριζο που κρύβει χίλια αστέρια. Όπως η μπλούζα σου. Ασημίζει. Απόκριες είπες. Ποιος θα δώσει σημασία σε μια σκούρα ασημί μπλούζα πρωϊνιάτικα.

Έβαλες και ένα ρολόϊ με αλυσίδα στο λαιμό, να κοροϊδέψεις τον χρόνο.

Σαν ονειροπαγίδα φαίνεται. Μόνο που αυτή δεν παγιδεύει τους εφιάλτες αλλά τα άλλα, εκείνα τα όμορφα τα φωτεινά και έτσι όπως ταλαντεύεται ανάμεσα στα στήθη, ακουμπά και εκείνο το μέρος της καρδιάς, κι’ αφήνει κι’ από ένα, όνειρο, φωτεινό.

Το θέλεις αυτό. Ξύπνησες με την ανάμνηση του πρωϊνού εφιάλτη. Δεν μπορείς να τον αποδικωποιήσεις. Κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και είπες «ευτυχώς ήταν όνειρο».

Την Άνοιξη την βλέπεις πρώτα στα παιδιά. Είναι τα μόνα που χαμογελούν στους δρόμους. Τα μάτια τους ολάνοιχτα στο θαύμα του φωτός. Είναι τα μόνα που έχουν λουλούδια στα ρούχα, στα μαλλιά, στη καρδιά.

Όλοι θα έπρεπε να κρατάμε μια αγκαλιά λουλούδια, εκεί , στην αριστερή την αγκαλιά, κοντά στην καρδιά μας. Ευωδιαστά. Να μας παρασύρουν.
Θα αγοράσεις φρέζες, σε όλα τα χρώματα, αυτά τα άνθη που τόσο αγαπάς. Σε έχω δεί, να σκύβεις το κεφάλι ανάμεσά τους , να παίρνεις όλο το άρωμα και μετά τα μάτια σου να λάμπουν ευτυχισμένα. Να πόσο κοστίζει η ευτυχία, όσο ένα μάτσο φρέζες από την πλανόδια λουλουδού. Αν ήξερε ότι πουλά ευτυχία, θα στα πουλούσε πιο ακριβά.

Μα όχι, δεν θα της το πώ.

Στο Everest ακούνε kiss.fm Τραγουδάκια όμορφα, χαρούμενα. Απομονώνεσαι από το θόρυβο του κόσμου, από τα κορναρίσματα και τις φωνές. Παίρνεις εικόνες από τον δρόμο, εκφράσεις, κινήσεις κορμιών, τις ντύνεις με την μουσική που ακούς, και χαμογελάς. Είναι το προσωπικό σου videoclip.

Πιάνεις τον ρυθμό πάνω στον κόκκινο πάγκο, με το δίευρο. Δεν παίρνεις ποτέ ρέστα για τον καφέ σου. Παίρνεις όμως πάντα ζεστά χαμόγελα και καλημέρες. Αυτά θέλεις. Τι να τα κάνεις τα 30 λεπτά;

Χαμογελάς. Ένα τσουλούφι έχει πέσει στο πρόσωπό σου. Αλλά τα αφήνεις εκεί. Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς ψηλά. Φαντάζεσαι τα κτίρια γύρω , όλο χρώμα, όλο ζωγραφιές, όλο φύση. Έστω κι’ έτσι.
Φαντάζεσαι ζευγάρια να φιλιούνται και χαμόγελα να ανθίζουν στα πρόσωπα. Φαντάζεσαι ότι τα ρούχα τους είναι όλο χρώμα, πράσινα, κόκκινα, πορτοκαλιά και ότι η πλατεία της Ομόνοιας είναι ακόμη στρογγυλή. Μέχρι που ακούς το συντριβάνι να συνεχίζει τον τραγουδιστό μονόλογό του.

Έχεις στο γραφείο σου μια γκραβούρα της Ομόνοιας από τις αρχές του 20ου αιώνα. Άμαξες είχαμε τότε και άλογα και καθαρό αέρα. Τώρα έμειναν μόνο τα περιστέρια.

Τα καλοκαίρια τα βλέπεις σαν γλάρους. Είναι και ένας λευκός. Ιωνάθαν τον λες από το βιβλίο του Μπαχ. Εφηβική παρακαταθήκη. ΄Ομορφη. Όχι ότι έχεις λύσει και πολλά από τότε. Αλλά τέτοια ημέρα αυτά χάνουν τη σημασία τους.

Μη μπαίνεις πάλι εκεί μέσα, στο γκρί.
Πήγαινε μια βόλτα στην Ακρόπολη.

Σε πονά που την βλέπεις έτσι. Σαν ξεδοντιάρα είναι. Αμφιβάλεις ότι θα την ξαναδείς ποτέ ολόκληρη. Πήγαινε όμως, να περπατήσεις εκεί ανάμεσα στις αρχαίες μνήμες, να χαϊδέψεις τα μάρμαρα. Σου αρέσει να χαϊδεύεις το άψυχο. Ναι μου το έχεις πεί, δεν το πιστεύεις αυτό. Όλα έχουν ψυχή για εσένα. Ενέργεια την λές. Σου αρέσει να χαϊδεύεις το παλιό, το παιδεμένο, λές και σου μιλάει.
Όλα είναι εδώ μου λές. Χρόνος δεν υπάρχει. «Να, εκεί είμαι παιδί και παρακολουθώ τα μυρμήγκια και τον μόχθο τους, και εκεί, είμαι γριά και κοιτώ τα σύννεφα».

Μη μπαίνεις σου λέω. Αυτή η ηλιαχτίδα που γλύστρισε πάνω σου, σε κάνει τόσο όμορφη...

Ο πίνακας είναι του Ιακωβίδη

After...

.... περί Ανοίξεως και άλλων δαιμονίων ....

Πατέλης Δημήτρης

Ναι, είναι Έλληνας.

Ναι, ζεί και εργάζεται εκτός Ελλάδας.

Ναι, είναι καταξιωμένος στον χώρο του.

Όχι, θα μιλήσει ο ίδιος για τον εαυτό του.

http://www.patelisentertainment.ca/bio.htm

...και θα παρουσιάσει τη δουλειά του...

http://www.patelisentertainment.ca/home.htm

...και το site του...

http://www.creatorx.com/index2.htm

Ναι, έχω περίεργη διάθεση σήμερα...

123 σελίδα

Παίζουμε. Όλη μας τη ζωή παίζουμε.
Η παιγνιοθεραπεία στηρίζεται στη βασική αρχή ότι το παιχνίδι αποτελεί μέσο εκτόνωσης των ψυχικών συγκρούσεων και τρόπο ακίνδυνης ικανοποίησης επιθυμιών, ενώ ταυτόχρονα βοηθά τα παιδιά κυρίως, να κατανοούν τον κόσμο.
Τα ενήλικα παιχνίδια βέβαια, είναι πολύπλοκα, επικίνδυνα μερικές φορές, αν θα μπορούσαμε να εξομοιώσουμε στη σκέψη μας , τη ζωή με το παιχνίδι.
Ο τρόπος και το μέσο είτε είναι συνειδητό είτε όχι αντανακλά τον ψυχισμό μας.

Το παιχνίδι αποτελεί ένα εργαλείο προσωπικό, υποσυνείδητο, που μας κρατά σε επαφή με το παιδί που υπάρχει μέσα μας. Δικλείδα ασφαλείας που μας ισορροπεί, εκτονώνοντας έτσι τις γκρίζες ζώνες της καθημερινής μας πρακτικής.

Εδώ υπάρχει ένας τόπος δικτυακός που ανακάλυψα , για όσους θελήσουν να διαβάσουν σχετικά με "το παιχνίδι"... http://web.auth.gr/virtualschool/2.1/Praxis/Kotsakosta.html

Και δεν λέμε όχι στα όμορφα παιχνίδια !
Ιδίως όταν προτρέπουν σε ταξίδεμα αγαπημένο, ανάμεσα σε βιβλία .
Βιβλία παλιά και νέα, διαβασμένα και αδιάβαστα, άνοιξαν στην σελίδα 123, ξεφυλλίστηκαν, ξαναθυμήθηκαν την ουσία της ύπαρξής τους.
Ξαναέλα μου είπαν, εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε.

Και δεν λέω ποτέ όχι στις προσκλήσεις όμορφων και αγαπημένων ανθρώπων, όπως η βασιλική ν. που με προσκάλεσε. Αρκεί να μπορώ.

Το παιχνίδι έχει τους παρακάτω όρους:


1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη). 5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.





Από το «Οι αόρατες πόλεις» του Ίταλο Καλβίνο, σελίδα 123.

……………………
Ο κάθε κάτοικος της Ευδοξίας παραβάλλει στην ακίνητη τάξη του χαλιού μια δική του εικόνα της πόλης, μια δική του αγωνία, και ο καθένας μπορεί να βρεί κρυμμένη ανάμεσα στα αραβουργήματα μια απάντηση , την αφήγηση της ζωής του, τις μεταστροφές του πεπρωμένου.
Ρώτησαν ένα μαντείο για τη μυστηριώδη αυτή σχέση δύο τόσο διαφορετικών πραγμάτων όπως είναι το χαλί και η πόλη.
Ένα από τα δύο πράγματα- ήταν η απάντηση – έχει τη μορφή που οι θεοί έδωσαν στον έναστρο ουρανό και στις τροχιές που ακολουθούν, καθώς γυρίζουν, οι κόσμοι, το άλλο είναι απλώς μια κατά προσέγγιση αντανάκλαση, όπως το κάθε ανθρώπινο έργο.
……………………….

Αγαπημένο και το βιβλίο και ο συγγραφέας.

Θα προσκαλέσω λοιπόν και εγώ με την σειρά μου (λαμβάνοντας υπόψη την έκταση που έχει πάρει το παιχνίδι και ήδη ορισμένοι έχουν παίξει) τους mr.di, ερμία, betty, sadmanivo, helorus και όσους άλλους τους αρέσει σαν ιδέα.

Full Moon

Πανσέληνος απόψε.

Τραγούδια λοιπόν, για αυτή την νύχτα.

Τι άλλο....?

Luna Tu - Miguel Marengo

http://www.youtube.com/watch?v=IKudYpeUK18

Hijo de la luna - Μontserrat Caballe

http://www.youtube.com/watch?v=aon40XWsRwU

Blue Moon - Billie Holliday

http://www.youtube.com/watch?v=zceWcWDaahg

Fly me to the moon - Frank Sinatra

http://www.youtube.com/watch?v=1rAsoLm1Ges&feature=related

Ένα γύρω το φεγγάρι - Γιάννης Χαρούλης "Χειμωνανθός"

http://www.youtube.com/watch?v=VnllPdGYTAE

Μοίρα μου έγινες - Αντριάνα Μπάμπαλη

http://www.youtube.com/watch?v=nLC8OlAAHTs

Ήτανε μια φορά - Νίκος Ξυλούρης

http://www.youtube.com/watch?v=SXE4Hj8-w_o

Ο Άμπλετ της Σελήνης - Χρήστος Θηβαίος

http://www.youtube.com/watch?v=Eds_ME_Ww6I

Θα πιώ απόψε το φεγγάρι - Γιάννης Πουλόπουλος

http://www.youtube.com/watch?v=hp1SKGrtEks

Αστέρι μου Φεγγάρι μου - Πέτρος Γαϊτάνος

http://www.youtube.com/watch?v=-Rr98qxupn4

ε..δεν βρήκα την Μελίνα... :(

Full moon....

http://www.youtube.com/watch?v=qkys0mOSImY

και ένα "επί το λαϊκότερον"...

Φεγγάρι μου χλωμό - Πασχάλης Τερζής

http://www.youtube.com/watch?v=c4y5IIlNJLU

Οι μεγάλοι Άγνωστοι

Γνωρίζω τη μορφή σου χρόνια τώρα.
Την είδα να κεντιέται με ρυτίδες και γραμμές.
Σκέψεις, θυμούς, χαμόγελα και γέλια.
Εσύ κοίταξες για πρώτη φορά μέσα στα μάτια μου, και εγώ στα δικά σου.
Με κράτησες απαλά, με μύρισες και δάκρυσες.
Με υπερηφάνεια με έδειξες στη ζωή.
Νάτο το παιδί μου το πρώτο, της είπες.
Να το προσέχεις, μ’ ακούς?
Εκείνη έκλεισε το μάτι, γιατί έτσι πάντα απαντά, συνομωτικά, σιβυλλικά.

Μετά ο χρόνος, υδάτινος, ρευστός κύλησε και με έφερε στην ίδια θέση.
Ήμουν η πρώτη που κύτταξα μέσα στα μάτια σου, σε κράτησα απαλά σε μύρισα και δάκρυσα.
Με υπερηφάνεια σε έδειξα στην ζωή.
Νάτο το παιδί μου το πρώτο, της είπα.
Να το προσέχεις μ΄ακούς?
Εκείνη έκλεισε το μάτι, όπως τότε, με τον ίδιο τρόπο.

Σώμα από το σώμα σου και σώμα από το σώμα μου. Δεμένες υπάρξεις.
Μέσα από χρόνους, τρόπους, γεγονότα, κουβέντες, βιώματα, συναισθήματα.
Κι’ όμως δεν σε γνωρίζω και εσύ δεν θα με γνωρίσεις.
Οι μεγάλοι άγνωστοι της ζωής μας.
Οι πιο γνωστοί μας, οι πιο δικοί μας άνθρωποι.
Αίμα από το αίμα μας.

Άγνωστοι οι γεννήτορές μας, άγνωστοι και εμείς για τα γεννήματά μας.
Κλείνεις το μάτι έτσι ?
Άγνωστες οι βουλές σου…

Ο Τσόκλης στον Αστρολάβο

Η γνωριμία μου με τα έργα του Τσόκλη, έγινε πριν πολλά χρόνια, από την πρώτη στιγμή που έμεινα εκστατική να κυττώ ένα έργο ενός άγνωστου ζωγράφου.
Λιτό
Απέριττο
Φλύαρο όμως μέσα στη σιωπή του.





Δεν βρίσκω τρόπο να χωρέσω τον Τσόκλη σε λόγια, γιατί έτσι μιλούν μέσα μου τα έργα του.
Απλά αφήνομαι στην μαγεία του.





Αντιγράφω από το site της gallery ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ.

http://www.astrolavos.gr/astrolavos_greek/index.htm

Σε μια σειρά έργων λοιπόν με βάση την απόλυτη κυριαρχία του Χρώματος, ο Κώστας Τσόκλης εκφράζει σκέψεις, ιδέες, εμμονές, του συνειδητού και του υποσυνείδητού του κόσμου, μέσα απ' το χρώμα, τη γραμμή, το σχέδιο, το υλικό, αλλά και την ίδια τη γραφή και έκφραση των ενδότερων προσωπικών του σκέψεων και συναισθημάτων, ξεσκεπάζοντας και αποκαλύπτοντάς μας το εσώτερο είναι του - όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά και ως ανθρώπου.

Η κατάθεση αυτή ψυχής μεσ' απ' τα λόγια αλλά και τα έργα, δεν είναι σίγουρα εύκολη διαδικασία, ιδιαίτερα για κάποιον που δεν είναι ποιητής αλλά εικαστικός καλλιτέχνης. Ο Κώστας Τσόκλης όμως πάντα τολμάει να πει και να δείξει αυτό που είναι.

Οι σκέψεις είναι σαν τα δέντρα, οι ρίζες τους ξεκινούν σιγά - σιγά κάτω από το συνειδητό, μέσα απ΄ το υποσυνείδητο έδαφος, για να φτάσουν να ατενίσουν το ουράνιο στερέωμα απλώνοντας το φύλλωμά τους ελεύθερα στον ουρανό. Οι εμμονές πάλι, είναι σαν το Κόκκινο Χρώμα. Έντονες, επίμονες, πάντα εκεί, να ξεχωρίζουν και να κυριαρχούν πάνω από κάθε άλλο χρώμα.

Ο Τσόκλης, όπως δεν εντάχθηκε ποτέ σε καμία σχολή, έτσι δε θέλει να παραδεχτεί ότι ανήκει αποκλειστικά σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. «Όσο δηλώνω παρών, έχω την ευθύνη του εκάστοτε σήμερα, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι.»λέει.

και αφήνω ένα κομμάτι των δικών του λόγων, που αναρτημένα περιτρέχουν ολόκληρο τοίχο, ελεύθερο...

"Είναι πολύς καιρός τώρα

που ενδιαφέρομαι περισσότερο γαι την αποτυχία

παρά για την επιτυχία.

Και είμαι βέβαιος ότι πολλά

πράγματα που πέρασαν

σαν αποτυχημένα, είχαν

μέσα τους σπόρους ζωής

και μελλοντικής εκμετάλευσης

που δεν διαθέτουν πια τα

"επιτυχημένα" έργα.

Γιατί, επιτυχημένο θεωρείται

και είναι, εκείνο που κέρδισε την παραδοχή. εκείνο

που άδειασε ήδη το περιεχόμενό του

στην συνείδηση του θεατή".

Ο Τσόκλης είναι κόκκινο ...

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15260&m=C08&aa=1

Διάρκεια έκθεσης: από Πέμπτη 10 Ιανουαρίου έως Σάββατο 9 Φεβρουαρίου.

Γκαλερί ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ - http://www.astrolavos.gr/

Διεύθυνση: Δεξαμενή Ξανθίππου 11, Κολωνάκι

Τηλ: 210 7294342,

Ώρες λειτουργίας: Τρ-Παρ 10:30-14:00 κ’ 18:00-21:00, Σαβ 10:30-14:30.

Requiem for a Dream

Θέλω την Άνοιξή μου ΤΩΡΑ!

και θέλω να ακούσω αυτό...

http://www.youtube.com/watch?v=kE2oSRFbEAQ&feature=related